15 
van omtrent het jaar 1725 door Chinezen werd verrigt, die 
de produktie aan tin in 1740 reeds tot 25000 pikols per 
jaar hadden gebragt. 
Het beheer van de tinontginning geschiedde uit drie 
hoofdplaatsen, Belo, Tampelang en Pandjie; de twee eerste 
dezer plaatsen liggen in het distrikt Belinjoe, nabij de te- 
genwoordige hoofdplaats van dat distrikt. Wanneer men 
deze drie plaatsen op de kaart nagaat, dan komt men tot de 
veronderstelling, dat de ontginning zich, in dien tijd, niet 
verder dan over de noord-westelijke mijn-distrikten , Mun- 
tok, Djeboes en Belinjoe, zal hebben uitgestrekt, niette- 
genstaande de eerste ontdekking zeker in een meer ooste- 
lijk deel van het eiland plaats had en dat de overige dis- 
trikten eerst later in ontginning zullen zijn gekomen. 
In 1750 schijnt de tinopbrengst reeds tot 66000 pikols 
te zijn gestegen, doch zij moet na dien tijd weder aan- 
merkelijk zijn gedaald. 
De Oost Indische-kompagnie verschafte zich, door ver- 
dragen met de sultans van Palembang, die bezitters van 
Bangka waren, het monopolie van den handel in tin van 
Bangka en, in 1777, schijnt het kontrakt voor de tinle- 
vering reeds 50,000 pikols te hebben bedragen. 
»Van 1785 tot 1804, gedurende de oorlogen tegen Ling- 
ga, Riouw en de zeeroovers van ano, ging de ontginning 
van de tingronden zeer achteruit en de opbrengst liep bij- 
na te niet.” 
„Eerst na 1812, toen Bangkg en Belitong werden af- 
gestaan aan Ergeland, kan de ontginning der tinmijnen 
op Bangka weder zijn toegenomen; zulks was echter meer 
bepaald het geval, nadat het bezit van Bangka en Belitong, 
in 1816, weder aan Nederland was overgegaan en, in 1821, 
de oorlog met Palembang en de onlusten op Bangka tot 
een einde waren gebragt. 
„Van 1821 tot 1852 is de tin-opbrengst van Bangka 
naauwkeurig bekend en heeft bedragen : 
