21 
putten in den bodem der valleitjes, veelal vlak naast de 
daardoor vlietende beekjes, moeten worden gezonken, tot 
eene diepte van 6 à 9 Ned. el (20 à 50 Rijnl. voet) door 
alluvialen grond, die dikwerf zeer weinig zamenhang be- 
zit en daarbij veel water bevat. 
Aan de groote moeite, welke aan het zinken der putten 
is verbonden, schrijf ik het voor een groot gedeelte toe, 
dat men daarvan tot nog toe zoo weinig gebruik heeft ge- 
maakt. 
Ware het de vraag, om door deze slappe gronden put- 
ten te zinken, wier bestaan voortdarend moest zijn, zoo 
beteekende het weinig, want dan zoude men deze schaf- 
ten van eene behoorlijke houten bekleeding voorzien, die, 
zoodra men op de vaste rots was gekomen, van daar tot 
aan den beganen grond, ware het noodig, door metselwerk 
zou worden vervangen. Het geldt hier evenwel alleen het 
bereiken eener grondlaag, welke op zekere diepte is gele- 
gen en waarvan men de zwaarte en de bestanddeelen wil 
leeren kennen; zoodra dit doel is bereikt heeft de put geen 
nut meer, men laat hem vervallen en houdt alleen aan- 
teekening van de plaats waar hij werd gezonken. Zoo men 
daarin eene houten bekleeding had aangebragt, dan moest 
men die laten zitten, want het uithalen zou dikwijls on- 
mogelijk en het transport. naar de plaats, waar een volgen- 
de put moest worden gezonken, zeer kostbaar zijn; een 
werk dat veel arbeid, tijden geld had gekost, zoude in dit 
geval bij elken put verloren gaan. 
Men moet dus bij het zinken dier putten, de vereischte 
diepte, door den beschreven moeijelijken grond, zien te 
bereiken, zonder kostbare werken te maken tot verdedi- 
ging tegen de drukking van den grond en het water, wel- 
ke men, als de put diep genoeg is, zou moeten verlaten. 
Dat doel zich eenmaal voorgesteld hebbende, zoo volgt 
van zelf dat de vereischte diepte moet bereikt worden in 
den kortst mogelijken tijd en dat de put de kleinst moge- 
lijke horizontale doorsnede moet hebben, welke noodig is 
