53 
waarbij de nevengrond, door het water gebolpen, aan den 
niet ondersteunden kant indringt en waarbij dan gelijke 
omstandigheden ontstaan, als door het loopend zand wor- 
den veroorzaakt. 
„Een groot bezwaar tegen het algemeen gebruik van de 
ijzeren schaft, bij dit uitgebreid onderzoek, bestaat in het 
vervoer der nog al zware oinienetiibnië deelen; de naauw- 
ste van de zes buizen weegt ongeveer 250 Ned. pond, de 
wijdste weegt 580 à 590 Ned. pond. Men dient om dit be- 
zwaar te kunnen beoordeelen te weten, dat, behalve den 
zoogenaamden grooten weg en eenige voetpaden naar de mij- 
nen, op Bangka geene wegen bestaan, waarover dat zwaar 
gereedschap kan worden vervoerd tot in de nabijheid van de 
plaats des onderzoeks, terwijl dat vervoer schier ondoenlijk 
is, over een door uitkappen geopend pad en den drassigen 
grond in de nooit betredene valleijen…” 
Deze bevinding zamentrekkende, zoo is de ijzeren schaft 
in vele gevallen een geschikt werktuig tot putgraving, mits 
het vervoer niet ondoenlijk is; voor het onderhavige on- 
derzoek is zij, wegens het moeijelijk overbrengen van de 
eene plaats naar de andere, niet algemeen als onderzoe- 
kings-middel aan te wenden. 
Eene goede methode van onderzoek op tinertslagen in 
groote terreinen, waardoor men met spoed en zonder veel 
omslag eene degelijke uitkomst verkrijgt, bleef dierhalve 
nog een vraagstuk. 
Het vraagstuk om door te boren eene zekere uitkomst te 
verkrijgen, had, sedert het begin van het onderzoek, de 
daarmede Bte mijningenieurs bezig geliouden. Wilde men 
daarin slagen, dan behoorde men met verzekeringsbuizen 
te werken, welke steeds woor de boor moeten worden in- 
gedrongen, dewijl, zoodra de boor in den zoo veel water- 
houdenden, bewegelijken grond werkt, deze aanleiding geeft 
tot beweging in zijne bestanddeelen, welke men daardoor 
pimmer met naauwkeurigheid zou leeren kennen. 
In den aanvang van 1859 ontwierp de eerstaanwezend 
DEEL XXVIII, 3 
