65 
uit en was in het laatst van Januarij 1860 weder op Bang- 
ka terug. 
Uit het verslag, door alen mijningenieur uitgebragt, laat 
ik hier het voornaamste volgen. 
Nabij het dorp Berang, waar reeds door Engelsche mijn- 
werkers nasporingen op tinaders waren uitgevoerd, is geene 
tinader opgespoord geworden, maar wel het onregelmatig 
voorkomen van weinig beteekenende, min of meer tinvoeren- 
de adertjês ‚in het verweerde kleischiefer-terrein aangewe- 
zen; tinoxyde-voerende bruinijzersteen wordt daar, in losse 
stukken, in den bovengrond aangetroffen. 
In de nabijheid van de rivier Pering werden geene vol- 
doende aanwijzingen gevonden, om een onderzoek naar het 
voorkomen van tinaders te wettigen. 
In den heuvel TPadjouw, aan den noordelijken voet van 
het gebergte Fadjam, werd door den mijningenieur, in het 
kleischiefer-terrein, eene tinader gevonden, welke over eene 
lengte van 56 à 57 Ned. el en eene diepte van 5,5 Ned. el 
door hem werd onderzocht. De zwaarte van deze ader 
wisselde af van 1,5 tot 2 Ned. el en het gemiddeld tinerts- 
gehalte bedroeg 5,67 pct. van de ader-of gangmassa; de rig- 
ting is 88° (nagenoeg oost en west) en de helling bedraagt 
81°, diepende naar het noorden. 
Uit den bij het onderzoek verkregen rijksten erts werden 
52 blokken tin, wegende 1921 Amst. EE gesmolten , ter- 
wijl eene elke hoeveelheid erts bleef liggen. Wanneer 
men nagaat dat de mijningenieur stampwerktuig noch wasch- 
vloer ter zijner beschikking had en het vergruizen door 
middel van hamers en het wasschen maar op zeer onvol- 
komen wijze kon geschieden, dan mag deze uitkomst zeer 
gunstig worden genoemd en belooft de ontginning van deze 
ader eene voordeelige onderneming te zullen zijn. 
De onderzoeker heeft de voortzetting van het door hem 
aangevangen werk aanbevolen, waartoe door hem de weg 
werd aangewezen, ten einde de zamenstelling van de tin- 
ader nog meer te leeren kennen, door haar in de na- 
