115 
Even als in het vorige verslag valt hier weder de groo- 
te onstandvastigheid van den tijd in het oog, dien de sei- 
nen behoeven om over te gaan. De reden is tastbaar: de 
tijd dien eene elektro-magneet behoeft om magnetisch te 
worden, en de tijd dien het anker behoeft om, aangetrok- 
ken zijnde, de magneet te bereiken hangen af, de eerste 
van de sterkte van den stroom, de tweede daarvan en van 
den afstand van het anker tot de magneet, eenen afstand 
die telkens gewijzigd wordt. 
Betreffende het verband tusschen deze »stroomtijden” 
met de doorgeloopene lengten van den telegraafdraad en 
het aantal tusschen gelegene relais, behandeld in de 9° bij- 
lage van mijn vorig verslag, heeft de beer Bosse, hoofd-inge- 
nieur chef vande telegrafie, mij de opmerking gemaakt, dat 
er altijd een relais en een druktoestel in de lijn is, aan het 
kantoor waar de seinen ontvangen worden. Mijn besluit 
in de genoemde bijlage, luidende: „Een relais schijnt dus 
op de telegraaflijnen op Java eene vertraging van onge- 
veer 05,125 of één achtste sekonde te geven, terwijl een 
sein ook over eene korte lijn nagenoeg drie- honderdste se- 
konden noodig heeft om den bestaanden wederstand te 
overwinnen,” bevat dus eene tegenstrijdigheid en moet naar 
die opmerking gewijzigd worden. Hieronder kom ik daar- 
op terug. | 
Vereenigen wij nu de resultaten, voor den gemiddelden 
stroomtijd verkregen, met die welke.in het vorig verslag 
vermeld zijn, dan verkrijgen wij het volgende tafeltje : 
DEE RVE, 8 
