196 
ribben zich, even als bij de andere vulkanen, naderen, hoe 
meer men den top genaakt. De hoogte van den top, die 
even als die van den Perahoe niet spits, maar kades: 
s, bedraagt volgens schatting bijna 6400 voeten. 
DE tot Banjoe-Mas behoorende helft heeft dus tot aan den 
top het gewone beloop, doch aan de Pekalongansche zijde is 
zij door een krater doorboord. De wand is hier bijna lood- 
regt en de in den krater liggende desa Mangoenan is ruim 
4600 voet boven de zee gelegen. De steile wand is begroeid 
met geboomte, doch desniettemin onbeklimbaar. Zoowel 
van den oostelijken als westelijken top van dezen berg daalt 
een zeer lange kam af. Dit geeft hem het voorkomen 
van een hoefijzer, en daardoor valt de kloof, van verre ge- 
zien, beter in het oog. Deze zich zoo verre uitstrekkende 
twee ribben vormen derhalve een gedeelte van den bui- 
ten-omtrek en zijn dus geene uitgeworpen lavastrooren. 
Hoogst waarschijnlijk is deze kloof reeds bij de cerste op- 
heffingen ontstaan. Men bemerkt geene overblijfselen van 
een’ verbindingsmuur en hoewel de beide ribben elkan- 
der eenigzins naderen, geschiedt dit eerst op grooteren af- 
stand. De bodem van den krater is heuvelachtig en bestaat 
uit het puin van een gedeelte van den vorigen top , die daar- 
in een vrij hoogen heuvel vormt. Hier en daar zijn plek- 
ken van uitmuntende tuinaarde. Nabij den steilen wand 
bevindt zich nog een meertje, dat echter dagelijks door af- 
stortingen kleiner wordt. 
Het is de oorsprong van de Pekalongansche rivier. Vol- 
gens zeggen der inlanders was vroeger dit meertje veel 
grooter, doch door eene afstorting, nu omstreeks 80 jaren 
geleden, is het grootendeels gedempt, ten gevolge waarvan 
Pekalongan destijds ook door een hevigen watervloed geteis- 
terd werd. ; 
Het puin van het afgestorte gedeelte is duidelijk te her- 
kennen en dagelijks hebben nog afstortingen plaats. 
Deze afstorting is hoogst waarschijnlijk het gevolg van 
eene aardbeving geweest, te gelijker tijd met de eruptie 
