204 
Van Pekalongan uit deze plek bezoekende, stijgt men bij 
Asberg te paard, en bevindt zich dan aan de basis van 
den evengenoemden waaijervormigen voet. Men steekt daar- 
om de daaruit spruitende rivieren over, waarvan de Loe- 
tong en die van Panigaran de voornaamste zijn. Deze 
laatste is, zoo als gezegd is, eene der uitwateringen van 
het meer Kalie-Genting. 
Daar waar -men de Lioetong oversteekt spelen de kon- 
glomeraten weder de hoofdrol. 
In sommige steenen vindt men augiet-kristallen van meer 
dan twee N. duimen groot. Zoowelde Loetong- als de Pa- 
nigaran-rivier hebben het eigenaardige, dat de vallei, waar 
zij door heen stroomen, zich bij het uiteinde vernaauwt, 
Vooral is dit bij de rivier van Panigaran het geval. Dit 
komt door eene bijna loodregte opheffing over de rigting 
der bergruggen, waardoor zij, in plaats van zacht in de vlak- 
te over te gaan, steil eindigen. Deze vorming is dus van 
lateren datum. De rivier stroomt er vlak langs en scheurt 
nu en dan brokken af. Het geheele terrein is als het ware 
een ruine van steenklompen. Men kan ook nog zien dat 
de rivier door deze ophêffing tijdelijk van loop is veranderd; 
zij is daardoor opgedamd en heeft over het laagste gedeelte 
van den rand heengestroomd. Dit terrein draagt nog de 
teekens van min of meer geraseerd te zijn. Over deszelfs 
geheele uitgestrektheid zijn minder konglomeraten, maar 
meer platte, als zerken afgesleten steenen en van meer ho- 
mogeene struktuur. Dit vindt nergens anders plaats in dit 
gebergte. 
De rivier van Panigaran overgetrokken hebbende, komt 
men aan den voet van den bergrug, die van uit den Langit 
afdaalt. De zuidelijke afhelling van dezen rug geeft echter 
haar water ook nog gedeeltelijk aan Pekalongan , dewijl zich 
een paar palen voorbij den Langit een bergrug, van den 
Tjoepoe komende, er tegen aansluit. 
Hier is dus de plaats alwaar het tot den Diëng behoo- 
rende gebergte eindigt, en de noordwaarts stroomende ri- 
