205 
vier van Bodas die later te Oeloedjamie in zee valt, na de 
Loetong en Panigaran opgenomen te hebben, vormt de geolo- 
gische grens. 
Het gebergte aan den overkant is niet door mij bezocht; 
het is eene reeks van opheffingen die eene n. en z. rigting 
hebben en zich in den voet van den Selamat verliezen. 
Zoodra men nu de gezegde helling over is, komen er al- 
lengskens kalkspaat-aderen in het terrein voor, konglo- 
meraten worden zeldzamer, eindelijk doet zich eene kleine 
kalkbank voor met witten kalkspaat en kwarts. 
Men is dus hier op de plek alwaar het neptunische ter- 
rein niet geheel doorgebroken of bedolven, maar alleen 
opgeheven is. 
Toen ik dit terrein voor het eerst zou betreden en den 
mij vergezellenden kontroleur op een en ander opmerkzaam 
maakte, riep hij mij toe »het schijnt dat de steenen hier over- 
al leijen zijn”. Deze juiste opmerking bevestigde zich door 
den meer schieferachtigen vorm van het gesteente. 
Eindelijk bereikt men de desa Bodas, die, volgens gissing, op 
1500 voeten boven de zee zal liggen. De bodem bestaat hier uit 
graauwe schieferige klei. Zij is onder water afgezet en waar- 
schijnlijk opgeheven voor de doorbraken van den aan augiet 
zoo rijken trachiet, want in de hier en daar nog liggende 
trachietische steenen is minder augiet. 
Daar waar de van Bodas komende rivier de vlakte be- 
reikt, zijn de meeste rolsteenen van eene kalkspaat-ader 
voorzien. 
Sommige, bijna bolrond afgesleten, hebben eene zone van 
kalkspaat, van eenigestreepen breedte. Er heeft zich dus 
tusschen twee vulkanische werkingen eene kalklaag afgezet. 
Deze korst is later doorgebroken, opgeheven en verbrok- 
keld, waardoor de platte stukken afgerond zijn. 
Bij Bodas vindt men aderen van melkwitten kalkspaat (de 
door Junghuhn bedoelde witte rotsen), 
De stukken zijn, hoewel niet hard, zeer fijn en bijaldien 
er groote platen mogten gevonden worden, zouden die zeer 
