209 
een nader onderzoek werd aan den kontroleur der Ri- 
am-Kiwa en Kanam opgedragen, welken togt ik mede 
maakte. 
Op den 10l November gingen wij vroegtijdig op marsch, 
lieten de kampong Makaoe een duizend passen regts lig- 
gen en volgden weldra in n. n. a. rigting een weinig bruik- 
baar boschpad, dat door de veelvuldige regens van den 
laatsten tijd goed doorweekt, modderig en langs zijne hel- 
lingen zeer glad en bijna onbegaanbaar was. Ten 2 ure 
werd nabij een zijtakje van de rivier Biendjei halt gehou- 
den en het nachtverblijf gereed gemaakt, dat met de daar 
overvloedig groeijende bamboe en rotan en de door ons 
medegebragte kadjangmatten spoedig gereed was. 
Den volgenden morgen, de reis hervattende, verlieten 
wij eenige oogenblikken het bosch om eenige hooge en uit- 
gebreide padangs over te trekken, waar wij de sporen 
van wilde stieren (bantengs) aantroffen. Daarop ging de 
trein weder boschwaarts. Het tot nu toe nog zigtbare pad, 
door de rotan-snijders dier oorden open gehouden, ver- 
loor zich meer en meer in de algemeene wildernis des 
wouds en waren wij door eenig oponthoud en het daarbij 
niet spoedig waarschuwen van den vooraan loopenden gids, 
tweemalen het spoor bijster. Meestal volgden wij smalle 
bergruggen, nu en dan afdalende en een beek doorwaden- 
de, tot dat wij, omstreeks 11 uur, van zeer nabij door de 
boomen heen eene steile, grijs-witte massa zagen doorsche- 
meren, den Batoe-Hapoe. Nadat wij nog omstreeks een 
kwartier lang langs dat rotsgevaarte eenen weg gebaan had- 
den, ons nu en dan meer of minder daarvan verwijderen- 
de om de meest opene plaatsen van het bosch te kiezen, 
zagen wij eene groote opening, gelijk een poort, in den 
berg voor ons. _ 
De voorliggende steenen en rotsblokken overklouterende, 
ontwaarden wij het schoonste, indrukwekkendste natuur- 
gewrocht, dat ooit onze oogen zagen. De berg was ge- 
heel hol, gelijk een groote kerk. Het licht stroomde door 
DL. XXVIII 14 
