212 
zooveel gangen en kanalen, door opstuwing, waardoor 
ronddraaijing en kolkvorming moet ontstaan zijn. 
Immers het gewelf is in de werkelijkheid als glad ge- 
schuurd en slechts op die plaatsen is zijn wand oneffen, 
waar meer kompakte, hardere en dus minder oplosbare 
massa’s voorhanden waren of waar het afdruipende kalk- 
water zijne opgeloste deelen door verdamping weder depo- 
neerde en dus den wand deed aangroeijen. 
Midden onder het gewelf liggen groote rotsblokken op 
den bodem. Meer weerstand biedende aan de vernietigende 
kracht des waters, schijnen zij van de algemeene massa 
losgemaakt en neergestort te zijn. 
Zij hebben het meest overeenkomst met marmer, doch 
zijn daarvan door hunne totale ondoorschijnendheid , meer- 
dere grofheid van korrel en de door de zelfstandigheid 
heenloopende aderen en banden van grove kalkspaat kris- 
tallen duidelijk te onderkennen. 
Wij troffen het ook veelvuldig aan, den scherpen rand 
der hoeken vormende, wanneer de galerijen plotseling 
van rigting veranderden. 
Nog andere zeer harde en fijnkorrelige, dikwijls lever- 
kleurige kalksteenen komen zeer veelvuldig voor en zoo 
ze in genoegzame hoeveelheid voorhanden waren, zouden 
ze, geloof ik, een voortreffelijken bouwsteen kunnen op- 
leveren. } 
Nog eene steensoort, naauw met de hoofdmassa ver- 
groeid en door ons van den wand afgeslagen, trok 
mijne aandacht; zij vertoont koncentrische laagsgewijze 
rangschikking en was van eene kern van gele kleiaarde 
voorzien, welke bij het verbrijzelen verloren ging. Digt 
nabij deze kern treft men dik wijls het afdruksel van een schelp- 
dier aan. Het komt mij voor dat deze soort door zamen- 
dringing van kleiaarde gevormd is. Wij troffen haar niet 
veelvuldig aan. Ik vertrouw dat nadere onderzoekingen op 
fossiele diersoorten in deze kompakte kalksteenformatie niet 
vergeefs zullen zijn, en het den geologen daardoor niet 
