250 
twee exemplaren ontvingen wij, in het laatst van 1862, met 
de genoemde C. micrantha, nog elf succirubra’s uit Britsch- 
Indie. 
Deze beide soorten, zoowel lancifolia als succirubra, 
schijnen zich hier ook goed te willen ontwikkelen en heb- 
ben een zeer duidelijk gekarakteriseerd voorkomen. Met 
de vernfenigvuldiging door stekken wordt thans, zooveel 
mogelijk, voortgegaan en het is daarbij te verwachten dat 
de oudste boomen ook spoedig zullen bloeijen. 
Eene der oudste lancifolia's werd, nadat zij de eerste 
bloemen ontwikkelde, door een’ rhinoceros vernield. Op 
den Tangkoeban-Praoe onderging, eenige maanden geleden, 
ook de oudste succirubra, alhoewel zij van eenen stevigen 
pager (houten omheining) was voorzien, hetzelfde lot. 
Zoo hebben wij inde plantsoenen voortdurend te sstrij- 
den met rhinocerossen, wilde koeijen, kiedangs (Cervus 
muntjac), sigoen (Mydaus meliceps) en hebben in de laatste 
maanden zelfs muizen onze jongste calisaja-aanplantingen 
op den Malawar kwaad gedaan. 
In 1852 ontvingen wij op Java de eerste calisajarplant, 
welke door wilen den hoogleeraar de Vriese van Parijs 
was gehaald. Van deze plant, die in den hortus te Bui- 
tenzorg, is gestorven, werden door stekken eene menigte af- 
stammelingen gewonnen, waarvan de twee oudsten thans 
nog in den aardbezien-tuin te Tjie-Bodas worden gevonden. 
Het zijn boomen van 24 voet hoogte, bij een grootsten 
omtrek van stam van 2 voet 4 duim. Het zijn deze twee 
boomen die, in de eerste jaren onzer kultuur, de meeste 
stekken hebben geleverd en die nu sints jaren met bloe- 
men bedekt zijn, zonder vrucht te zetten. De al te zware 
en aanhoudende besnoeijing kau welligt de rede der-on vracht- 
baarheid zijn geweest, in welk vermoeden wij gesterkt wor- 
den nu, sedert eenige weken, enkele vruchtjes zijn ontwik- 
keld, nadat de boomen gedurende de laatste maanden met 
rust gelaten, doch daarbij op eene doelmatige wijze be- 
mest werden. 
