252 
ven zee op het alkaloid-gehalte der boomen uitoefent. In 
zijn rapport van Januarij 1864 schijnt dr. Junghuhn dien 
invloed te ontkennen en dr. de Vrij zegt, in zijn ge- 
publiceerd berigt van 22 April 1864, dat het gehalte aan 
alkaloiden en kinova-bitter in onderscheiden materialen 
zoo uit een loopende is, dat het volstrekt onmogelijk 
wordt daaruit eenige algemeene gevolgtrekkingen af te 
leiden. 
De ontwikkeling der boomen schijnt ook werkelijk meer 
van plaatselijke gesteldheid van terreinen bodem, dan wel 
van onderscheidene hoogte afhankelijk te zijn en de gren- 
zen der kina-zone blijken hier niet zoo sterk geteekend en 
beperkt te zijn. De kultuur in verschillende streken van 
Britsch-Indie en Ceilon pleit daarvoor evenzeer, als het 
feit, dat op Java de onderscheiden kinasoorten, bij hoogte- 
verschillen van 1000—2000 voeten, niet standvastig in ont- 
wikkelings-vermogen afwijken. 
Gelijkmatige temperatuur is een stelliger vereischte en 
overigens meenen wij, volgens onze ervaring op Java, als 
regels te kunnen opgeven, dat de kina niet minder dan an- 
dere planten licht en lucht verlangt en dat voor hare kultuur, 
in dat opzigt, dezelfde beginselen gelden, die wij voor de 
koffij kennen. Zoo doen zware, vooral drooge winden de 
plantsoenen veel kwaad en vinden wij onze krachtigste en 
fraaiste boomen in besloten terreinen, waar zij noch aan 
zulken invloed, noch aan de ongematigde stralen der zon, 
zijn blootgesteld. 
In onze ommetelijke berg-wouden vormen wij zulk ter- 
rein, door gedeeltelijke uitkapping van de eeuwen-oude 
boomen. De bosschen op die wijze geopend, geven goede 
en ruime plaats voor de kinaplanten en deze genieten, bij 
gematigde schaduw en vrij gelijkmatige temperatuur, vol- 
doend zonlicht en vochtigheid, alsmede krachtige beschut- 
ting tegen hevige winden. 
Volgens dit beginsel, legden wij dan ook onze nieuwe 
calisaja-plantsoenen aan en zullen wij voortgaan onze 
