256. 
kelijker te onderhouden en te overzien en wij vertrouwen 
dat zij in 8 à 10 jaren voor exploitatie vatbaar zullen zijn, 
hetzij wij dan alleen de takken der boomen nemen, even als 
bij de kaneelkultuur, hetzij wij de boomen op stam hakken, 
zooals in Nederland periodiek met het welbekende telhout 
of akkermaalshout geschiedt. Het spreekt wel van zelf dat 
wij bij deze laatste bewerking de mogelijkheid en zelfs het 
vermogen bij het overblijvende stamgedeelte onderstel- 
len om weder krachtig uit te loopen en zoo doende op nieuw 
takken te vormen, die wij na verloop van eenige jaren 
wederom kunnen kappen tot inzameling van den zoo kost- 
baren bast. Dat al onze kinasoorten in hooge mate dit 
vermogen om weder uit te loopen bezitten, wanneer zij op 
eenige wijze, hetzij toevallig dan wel moedwillig worden af- 
gebroken of gekapt, heeft de ervaring hier reeds ontbetwist- 
baar aangetoond en meldt ons ook Dr. Karsten als persoon- 
lijke overtuiging, in het land der kinaboomen verkregen. 
Karsten, in wiens ijverige nasporingen en kennis men 
vertrouwen moet hebben, zegt dat het vermoeden , als zoude 
de inzameling der kinabasten het verdwijnen der kina- 
boomen in hun vaderland veroorzaken, ongegrond is. Hij 
toont aan hoe, uit de boven den grond afgehouwen boom- 
stammen nieuwe loten ontspruiten en hoe de kinazaden ont- 
kiemen en talrijke planten ontwikkelen, op den bodem, die 
eerst door de zon beschenen wordt, nadat de bijl der cas- 
carilleros het vernietigings-doch tevens scheppings-werk 
heeft volbragt. De cascarilleros zijn dan ook van meening, 
dat hun beroep het aantal kinaboomen op den duur eer 
doet vermeerderen dan verminderen. | 
Deze opmerkingen, zoo geheel in strijd met hetgeen an- 
dere reizigers ons hebben berigt, zijn van groot belang, om- 
dat zij ook, bij eene geregelde kultuur, belangrijke aanwij- 
zingen geven en gevolgtrekkingen veroorloven. 
Dr. Scherzer, die na Karsten Zuid-Amerika bezocht, schrijft 
evenzoo, dat de kinaboomen minder verdwijnen dan men 
zich in Europa voorstelt. 
