512 | 
Kapongan, ligt de dessa Djoengglangan, alwaar de kon- 
trôleur Rambaldo in Julij 1862 de veengronden vond, 
waaraan eerst in 1865 openbare bekendheid is gege- 
ven. 
In het begin van Augustus 1862 besteeg ik, van Pandji 
uit, deze rij heuvelen, en doorliep eerst de massa zuid- 
waarts op, ongeveer een paar uren in die rigting, vervol- 
gens westwaarts, tot ik aan het diepe bed van de rivier 
Sampayan stootte; vervolgens oostwaarts, tot dat doornig 
struikgewas, steilere kloven, en de dalende zon mij tot 
wederkeer noopten. 
De onmiddelijk stijgende hoogten zullen meer dan twee 
honderd voeten boven zee verheven zijn: weinige hoogten 
zijn meer verheven; het geheel is eene vereeniging van 
vulkanische ruïnen, keteldalen, bolvormige ruggen en bul- 
ten, westwaarts steil, soms bijna loodregt, oostwaarts zacht 
glooijende, tot in kloven en diepten, waarin eenig struik- 
gewas en geboomte was opgeschoten; trachiet-hoopen op 
de hoogste toppen, naar den westkant, geleken naar het 
overschot van verbrande baksteen-hoopen, naar die lava- 
klompen die in den krater van het Tengger-gebergte den Roe- 
djak vormen. Verscheidene heuvelbulten vertoonden aan 
de westzijde een deel van de blootliggende massa: zwarte, 
donkere, grijsgraauwe, opeen gestapelde vulkaanstoffen, 
en meermalen meende ik op een afstand een reusachtig 
Chineesch graf te zien. Weldra bevond ik mij in een dool- 
hof van zachtglooijende ruggen en bulten, keteldalen en 
diepe geulen, hompelige, dan eenigzins spitse, dan stom- 
pe, dan onregelmatige hoopen, schichtige steenmassa, grijs, 
wit en graauw, aan de oppervlakte hier en daar ontbon- 
den tot gruis. 
Het was in den suikermaaltijd, dus was alle man daar 
beneden aan den arbeid; ik vond geen reismakker, en 
dwaalde dus eenig en alleen rond, zoodat, toen de zon 
in het zenith stond, ik waarlijk verdwaald zou zijn, zoo 
niet nu en dan de spitsen van den Ringgit in het westen 
A dh nn 
