514 
geven, maar de hitte van de zon in-het zenith had alles 
doen verdorren. Die hitte was groot, het vel verschroeide 
mij op de handen, de voetbekleedselen waren als verbrand; 
elke plek scheen als vuur. Het opklauteren naar heuvel- 
toppen was, in regte lijn, niet doenlijk , want het spichtige, 
drooge berggras was glad, en elk steunpunt voor den voet 
was onzeker, en bij het afdalen gleed ik telkens uit. Geen 
dier, geen mensch, geen enkel zigtbaar levend wezen deed 
zich in deze heuvel-woestenij voor, tot nabij de dalkloof 
der Sampavan. De hoogvlakte van Pradjekan konde 
ik door de dalkloven om de zuid wel ontwaren, maar ik 
ontmoette geene dessa of eenigen riviertak om de zuid, 
zoodat de op de kaart aangeduide dessa's Battal, Tjong- 
king, Klampokkan-wetan meer om de zuid-west zullen 
liggen. Van den uitersten bolvormigen heuvel om de noord, 
aan de brug die over de Sampayan leidt, van Siendoe- 
bondo naar Pradjekan, kan men een ruimer overzigt ne- 
men, westwaarts op den Ringgit en zijne ruïnen, op de 
waterwerken, die sedert 1855 de Sampayan intoomen, en 
op het omliggend heuvel- en laagland. Maar, schaduwloos- 
heid, volle hitte van boven en van onder, verhinderde het 
afschetsen en dus het stilstaan op deze plek ap den vol- 
len middag. In de aan den heuvelvoet liggende dessa Sle- 
bong, buiten het vergezigtalleen, deed zich eene bescha- 
duwde plek voor, aan de kronkel-vallei van de Sampayan, 
die alleen heldergroene boorden onderhield in deze dorre 
woestenij. } 
Die dorre woestenij van eenmaal uitgeslingerde vul- 
kaanmassa’s zal nu wel als volkomen bewijs kunnen gel- 
den voor de uitbarsting van den Ringgit, maar de voor- 
bijgaande opmerker, in dezen dr. Stöhr, kan die uitbar- 
sting, zoowel als het ontstaan van deze heuvelmassa’s, bren- 
gen in de »vorgeschichtliche Zeit,” en kan blijven ver- 
meenen, dat de uitbarsting van 1566—1597 wel van den 
Raung (Rawoen) maar niet van den Ringgit zal geweest 
zijn; en zoo al-niet van den Raung, dan van een ande- 
