525 
Praoe's en terug’, schijnt aan te duiden, dat deze krater 
betrekkelijk dikwijls bezocht wordt. 
De weg voert eerst door kina-tuinen en digt langs Jung:- 
huhn’s graf en weldra bevindt men zich in het fraaiĳe 
oorspronkelijke woud. Reeds op aanzienlijken afstand be- 
neden den kraterrand hadden de boomen al hun blad ver- 
loren en schenen bezweken te zijn onder de voortdurende 
inwerking: der zure vulkanische dampen. Dit verdorren 
van het geboomte is somtijds geheel plaatselijk; dikwijls is 
een plek, waar slechts bladerlooze boomen voorkomen, aan 
alle zijden omgeven door planten, die nog met hare volle 
pracht van bladeren en bloemen prijken. 
Des ochtends, ongeveer ten 7! ure, had ik het hoogste 
gedeelte van den kraterrand aan de zuidzijde bereikt, — 
de plaats ongeveer, die op de kleine situatie-schets van 
Junghuhn met 5 geteekend is (Junghuhn, Java, 2e uit- 
gave, Ze afdeeling, pag. 51). Deze teekening geeft ook 
nu nog de gedaante des kraters volkomen goed terug, doch 
de westelijke ketel, de kawah-oepas, dien Junghuhn vroe- 
ger zoo rustig vond, dat hij hem voor geheel uitgedoofd 
hield, was nu ook in hevige werking. 
De kawah-ratoe lag schier geheel in dampen gehuld, 
zoodat daarin niets met eenige duidelijkheid te onderschei- 
den was. 
Wanneer men van boven van den rand een blik werpt 
in den krater zelven, is het, alsof men plotseling in een 
ander deel der wereld is overgebragt. De witte kleur, die 
de steenen danken aan de voortdurende inwerking der zure 
dampen en de bladerlooze stammen, eene zoo sterke te- 
genstelling vormend met het eeuwig-groene woud, dat men 
pas verlaten heeft, verlevendigen de herinnering aan koude, 
noordelijke streken. Een gure oostewind en eene lucht- 
temperatuur van 17° G., die reeds gevoelig koud is, als 
men gedurende eenige jaren aan het warme Bataviasche 
klimaat gewoon is geworden, verhoogden die illusie nog. 
Aanstonds daalde ik langs den zuidelijken binnenwand, 
