524 
waar een tamelijk steil pad bestaat, af, in de rigting- van 
den kleinen bergrug, die de beide kawah’s scheidt. Digt 
aan den noordelijken wand stonden op dezen rug nog een paar 
bamboezen-hutjes, die niet lang geleden daar waren opge- 
slagen, doch waarvan de wanden reeds zoo broos gewor- 
den waren, dat ze bij de minste aanraking afbraken. Met 
uitzondering van een paar Vaccinium-struikjes, die digt bij 
den bovenrand des kraters stonden, was al het geboomte 
bladerloos. Op den kleinen bergrug zelven was geen enkel 
plantje te vinden: de weinige takken die nog op den bo- 
dem lagen en een paar overblijfsels van kleine boomstam- 
men waren uiterst broos en aan de oppervlakte schijnbaar 
in bruinkool overgegaan. 
En geen wonder; — daar waar de trachietrotsen tot op 
aanzienlijke diepte geheel worden ontleed, kan wel geene 
organische stof aan de aanhoudende inwerking der zure 
vulkaandampen wêerstand bieden. 
Het geraas dat-men, op den bergrug staande, aan alle 
zijden hoort, is in waarheid oorverdoovend; men moest 
zijn buurman toeschreeuwen om verstaan te worden. De 
hoog op springende, kokende waterkolommen, wier inter- 
mitterend geluid alléén dan duidelijk gehoord wordt, als 
men zeer digt bij eene er van kan komen, vullen elkan- 
ders gebulder aan. Overal sissen de heete dampen door 
reten van het gesteente omhoog en waar, van de omge- 
vende rotswanden, een klein waterstroompje zijn weg door 
zulk eene spleet vindt, borrelt en blaast het gas er door heen, 
een nieuwen toon bij het algemeene gegons voegende. Hors- 
field vergeleek het geluid reeds bij dat, hetwelk het koken 
van van immense cauldron in the bowels of the mountain” 
zoude veroorzaken. 
Bij de kawah-oepas bevond ik mij het digtst en zij is ook 
het gemakkelijkst te naderen. Haar vorm is volkomen 
zoo als zij door Junghuhn geteekend is: het meertje dat het 
midden des ketels aanvult en dat gevoed wordt door een 
stroompje dat van den noordelijken kraterwand vloeit, was 
