525 
met een vuil-geel vlies bedekt. Het was gestâag in bewe- 
ging door het daarin opborrelende gas en zijn water had 
eene temperatuur van 58° C. en een zuren „ zamentrekkenden 
smaak. 
Op drie plaatsen baanden zich hier de gassen met zeer 
groot geweld een uitweg door het water en er hadden zich 
door het voortdurend opwerpen van slijk, kleine dijkjes 
gevormd, die eene kleine kom vormden, waarin nu het ko- 
kende water besloten was. Twee dier plaatsen bevonden 
zich digt bij den kleinen bergrug, op ongeveer 40 pas van 
hem verwijderd, de derde aan de overzijde, in den noord- 
westelijken hoek. 
Op de beide eerste plaatsen kookte het water tot om- 
streeks een halven voet hoogte boven de oppervlakte uit: 
op de derde verhief zich een waterzuil van omstreeks een 
voet doormeter en twee à drie voet hoogte boven het op- 
pervlak. Schoon ik daartoe veel moeite deed, gelukte het 
mij niet deze plaats te bereiken. 
Uit eene der digtst bij gelegene bronnen bragt ik water 
mede: de temperatuur was bij het invullen in de flesschen 
94° G., de reaktie zeer zuur. Het onderzoek van dit wa- 
ter volgt hier achter. 
Deze zijn echter niet de eenige plaatsen, waar het gas 
den bodem ontwijkt. Allerwege, uit kleine openingen en 
spleten, hoofdzakelijk langs den noordelijken rand der ka- 
wah-oepas stegen dampen op, die eerst bijna niet zigtbaar 
zijn, doch alras digte, witte wolken vormen. Een rea- 
geerpapiertje voor eene dezer spleten gehouden, werd onmid- 
delijk rood en een paar verbrande vingers, die ik daarbij be- 
kwam, leerden mij de hooge temperatuur van het gas ken- 
nen en voorzigtig te zijn. De thermometer, waarvan ik 
den bol op verscheiden plaatsen in die spleten bragt, wees 
eene temperatuur aan van 60° tot 90° C. Zwavel wordt 
niet in groote hoeveelheid, maar toch overal verspreid ge- 
vonden en vooral bij het. wegbreken van het om de ver- 
weerde spleten liggende gesteente, dat zeer gemakkelijk 
