534 
„hunne jagten een hoofdrol. De pijltjes raken uit de mo- 
»de en geld noch goede woorden helpen bij de Dajaksche 
„heeren iets, om het te doen vervaardigen, wanneer zij 
„zelven het niet noodig hebben.” 
Men ziet hieruit dat de vroeger zoo bijzonder gevrees- 
de en thans ook nog niet geheel ten onregte voor vrij ge- 
vaarlijk gehouden vergiftigde pijlen eenmaal, even als zoo 
vele in vroeger en later tijd gebezigde aanval- en verdedi- 
gingsmiddelen tot de geschiedenis zullen behooren en in 
een of ander museum van oudheden, door den invloed 
des tijds werkeloos geworden, hunne plaats zullen vinden. 
Over al het door mij over de bereiding van: pijlvergift 
vernomene zal ik hier niet uitweiden; in de hoofdzaken 
komt het overeen met hetgeen door den officier van gezond- 
heid van Leent daarover in het geneeskundig tijdschrift 
voor de zeemagt, 2î° jaargang no. 3, zoa uitvoerig medege- 
deeld is, uit welk stuk tevens blijkt, dat, hoe schadelijk 
het ook voor kleine dieren moge zijn, ja zelfs daarbij in 
korten tijd bij verwonding hunnen dood kan veroorzaken, 
het echter voor den mensch, bij eene eenigzins spoedig 
ingestelde, ligte behandeling, volstrekt geene ernstige ge- 
volgen na zich sleept, hetgeen vooral wel het gevolg zal 
wezen van de uiterst geringe hoeveelheid der vergiftige stof, 
die bij eene snelle verwijdering der pijl in de wond ach- 
terblijft. 
Het door mij onderzochte pijlgift behoorde tot het zooge- 
naamde ipoe-vergift, dat wil zeggen tot het hoofdzakelijk 
van den wortel van Strychnos tieuté vervaardigde en wel 
tot het zwarte. Mijns inziens zal echter het verschil in 
kleur, die geelwit, rood of zwart is, wel van kleine ver- 
schillen in de bereidingswijze afhangen, en niet van de 
standplaats der bladen ten opzigte van den stengel der 
planten, van welk verschil de kleur van het vergift, vol- 
gens de Dajakkers, zoude afhankelijk zijn. Dat de werking 
der 5 soorten eenig verschil zoude opleveren is mij niet 
bekend geworden. 
