335 
Ten einde door eene voorloopige proef uit te maken of 
hier werkelijk het werkzame pijlgift voorhanden was, wer- 
den 2 centigrammen van hetzelve aan een kleinen doch 
volwassen hond, van ruim 5 Ned. pond gewigt, door mid- 
del van een stukje vleesch te eten gegeven. 
Na verloop van ongeveer %/, uur ontstonden de eerste te- 
tanische aanvallen en ongeveer '/, uur later was het beest 
dood, nadat deze aanvallen zich verscheidene malen her- 
haald hadden. 
De meeste schrijvers over dit onderwerp beweren, 
dat de pijltjes en het pijlgift door lange bewaring werke- 
loos zouden worden; in hoeverre zulks mogelijk is, durf 
ik niet beslissen. Het zoude van belang zijn te onderzoeken 
of eene zoo konstante organische verbinding als strych- 
nine, onder de hier aanwezige omstandigheden ontleed 
zoude kunnen worden en welke de produkten dier ontle- 
ding zijn. Waarschijnlijker komt het mij echter voor, dat 
het pijlgift reeds oorspronkelijk slecht was, of wel vroeger 
of later aan regen of groote vochtigheid blootgesteld is ge- 
weest, iets waardoor het spoedig, ook volgens de Dajaks, 
werkeloos zoude worden en dat zijne rationele verklaring 
in de gemakkelijke oplosbaarheid der aanwezige strychnine- 
verbinding vindt. % 
Dat de Dajakker zijn pijlvergift telkens vernieuwt door 
opkooking of vermenging met het sap van Gocculus cris- 
pus of Capsicum annuum zal wel dienen om het in ge- 
makkelijk oplosbaren toestand te houden. Alles komt er 
toch hierop aan om in korten tijd de grootst mogelijke 
hoeveelheid gift in de wond te brengen; gelukt hem dit 
niet en is daardoor de werking langzamer, dan zullen hem 
op zijne jagten de meeste dieren, ofschoon ook door de 
pijlen gewond, toch nog in de wildernis ontkomen. Men 
‚denke hierbij aan de vele voorbeelden in de anorganische 
scheikunde. waarbij eenmaal goed gedroogde stoffen later 
veel minder gemakkelijk oplosbaar, ja zelfs geheel onop- 
losbaar worden, b. v. kiezelzuur, iĳjzeroxyde, enz. 
