556 
Tot kwalitatief onderzoek werden ongeveer 5 grammen 
aanhoudend met water uitgekookt, zoo lang zich daarin 
nog iets oploste en de vloeistof afgefiltreerd. 
Het op het filtrum terugblijvende, verreweg het kleinste 
gedeelte, werd eerst met alkohol en daarna met verdund 
zoutzuur uitgetrokken; elk dezer oplossingsmiddelen liet bij 
verdamping eene geringe hoeveelheid van eene bruin- 
zwart gekleurde, extraktachtige stof na, waarin op geene 
wijze eenig alkaloïd of eenige bitterstof aan te toonen was; 
alleen in het alkoholisch aftreksel waren sporen van vet 
voorhanden. Het na deze behandeling terugblijvende, was 
reeds met het bloote oog, en nog beter met de loep te 
herkennen, voor kleine stukjes boombast, stukjes bladweef- 
sel en andere onzuiverheden. 
De oplossing in water, die bij bekoeling eenigzins troe- 
bel, doch bij verwarming wederom helder werd, zette bij 
verdamping eene geringe hoeveelheid van een wit poeder- 
vormig ligchaam af; dit werd verzameld en bleek bij on- 
derzoek te bestaan uit picrotoxine. 
De vloeistof werd daarna wederom met water verdund 
en met basisch azijnzuur loodoxyde geprecipiteerd, het 
geel-bruine, tamelijk volumineuse precipitaat werd verzameld, 
uitgewasschen, in water verdeeld, daardoor een stroom 
zwavelwaterstof-gas gevoerd, de zuur reagerende vloeistof 
afgefiltreerd, met ammonia veronzijdigd en op een water- 
bad tot droog uitgedampt. Dit liet bij behandeling met eene 
geringe hoeveelheid water, eene bruin gekleurde stof terug, 
bestaande voor de grootste hoeveelheid uit gom en plan- 
tenslijm. De oplossing in water werd wederom met ba- 
sisch azijnzuur loodoxyde geprecipiteerd, het precipitaat 
in water verdeeld en door zwavelwaterstofgas ontleed, en 
dit liet bij verdamping eene licht- geel gekleurde, zure, 
siroopachtige vloeistof terug, die, na langeren tijd onder den 
exsiccator te hebben gestaan, eenigzins kristallijn werd. 
Het mogt mij niet gelukken met zekerheid den aard van 
dit zuur te bepalen, waarschijnlijk omdat het niet geheel 
