552 
Leiden even als die van mineralen, fossiele planten en 
dieren, enz., waaraan nog andere geleerden, doch niet 
alle met gelijken ijver en uitslag, — hunnen arbeid be- 
steed hebben. 
Nog eene andere, hoogst belangrijke pennevrucht van 
den nooit rustenden denker en opmerker verscheen in die 
periode, doch naamloos. 
Hierover aanstonds. Vervolgen wij zijne levens-geschie- 
denis. Voor zijn voortreffelijken arbeid beloond, in de 
eerste plaats door de ongeveinsde hulde van alle bevoegde 
beoordeelaars, maar bovendien door de benoeming tot Rid- 
der der Orde van den Ned. Leeuw en tot Ridder der Orde 
van den Rooden Adelaar van Pruissen, alsmede door vor- 
stelijke geschenken van Z. K. H. Prins Frederik, dacht nu 
J., na bekomene naturalisatie tot Nederlander, in het land, 
dat hij zoo lang en zoo trouw gediend had en waar hij 
zich door de banden van een in Januarij 1850 aangegaan 
huwelijk nog meer te huis gevoelde, eene welverdiende: 
rust te genieten. Vooraf bezocht hij zijne hoogbejaarde 
moeder, vertoefde te Berlijn eenigen tijd in de kringen der 
uitmuntende natuurkenners, die, met van Humboldt aan ’t 
hoofd, het sieraad zijn van Pruissen's voornaamste hooge- 
school en bezocht met zijne vrouw den kerker, die gedreigd 
had de juist verloopene 50 jaren zijns levens nutteloos te 
doen verstrijken. J. sprak ook over die episode niet veel. 
Doch toen hij een ouden sleutelbewaarder de bijzonderhe- 
den der ontvlugting van zekeren krankzinnigen jongeling tot 
in het geringste wist voor den geest te roepen, en die oude 
dienaar toen met schrik J's trekken herkende, in die van 
den man die de onderscheidingsteekenen van 's konings 
hooge gunst op de borst droeg, moesten de omstanders be- 
kennen, dat zulk een zamenloop van omstandigheden, in 
een roman, gezocht zou voorkomen, maar in het werke- 
lijke leven waargenomen, niet minder opvallend moet 
heeten. 
De rust evenwel die J. zich voorstelde mogt nog niet 
