558 
met betrekkelijk groote kracht kon verbrijzeld worden. — 
Na deze praktische proeven werd de kalksteen aan de a- 
nalyse onderworpen; vooraf werd een weinig in een rea- 
geer-buis boven de alkoholvlam verhit, waardoor een gerin- 
ge bitumineuse reuk ontstond. Ken ander gepulveriseerd 
en afgewogen gedeelte (12.5 grm.) werd ter bepaling van 
het le tot op 100° G. ver “warmd ; het verlies bedroeg 
0.15 grm. 
Daarna werden 6 grm. in water verdeeld en langza- 
merhand chloorwaterstofzuur toegevoegd. Aan ‘t ontwij- 
kende koolzuur nam men den reuk van teerachtige kool- 
waterstoffen waar. Nadat in de vrij zuur bevattende vloei- 
stof ook bij verwarming niets meer oploste, werd nog een 
weinig chloorwaterstof- en salpeterzuur toegevoegd en zacht 
verwarmd, om het waarschijnlijk voorhauden ijzerchloruur 
in ijzerchloride om te zetten. Hierna werd gefiltreerd ; het 
terug blijvende gedeelte, afgewasschen, gedroogd en gegloeid, 
bedroeg 0,5 grm; — uit het geel-gekleurde filtraat werd, 
door koolzuurvrije ammoniak, iĳjzeroxydehydraat als een 
bruinrood precipitaat nêergeslagen. Verzameld, afgewas- 
schen, gedroogd en gegloeid, bleek de hoeveelheid daarvan 
zoo gering te zijn dat het kleinste hier aanwezige gewigtje 
(een stukje van 0.05 grm.) niet toereikende was om die 
te bepalen. Aan de van ’t iĳzeroxydhydraat afgefiltreerde 
vloeistof werd (na vermenging met chlor. ammon. en am- 
mon. liquid, om de mogelijk voorhandene magnesia opge- 
lost te houden) nu eene voldoende hoeveelheid oxalas am- 
mon. toegevoegd, het mengsel op eene warme plaats gezet 
en van tĳd tot tijd omgeroerd. Na verloop van 12 uren 
had zich de zuringzure kalk als een kristallijn praecipitaat 
afgezet. Vervolgens werd gefiltreerd, het precipitaat afge- 
wasschen, gedroogd en daarna door gloeijing in koolzure 
kalk omgezet; het gedek hiervan bedroeg 5,5 grm. 
Het Filtraat met ’t afwaschwater werd (om bij het aanwe- 
zig zijn van magnesia deze ook kwantitatief te kunnen 
aantoonen) in twee gelijke deelen afgewogen; bij de eene 
