ll 
575 
mann den melaboeai-boom nog op ‘Sumatra's Westkust en 
op Baagka. Hij groeit nu ook in den Buitenzorgschen 
plantentuin, waarheen Teijsmann hem overbragt. 
Reeds in vroegeren tijd was de getah-melaboeai bekend. 
Eene kommissie die in 1848 in het Palembangsche benoemd 
was ‘om aldaar nasporingen in het werk te stellen omtrent 
het voorkomen van getah. pertja, vestig de er de aandacht, 
op. Zij deelde mede (miss. resident van Palembang dd. 
6 Junij 1848 no. 294 aan Z. FE. den G. G.) dat de boom, 
waaruit zij gewonnen wordt, in groote menigte Ent 
en tien pikols en meer gom oplevert Ô aal dat het noo- 
dig is, hem, daarvoor om te kappen. 
Schoon deze, getah, ook volgens die kommissie, op verre 
na niet gelijk ‘stond in waarde met getah-pertja, meende 
men toch, dat zij te verbeteren zoude zijn door eene ge- 
schikte bewerking en dat zij vooral konde gebezigd worden 
om met de getah-pertja vermengd te worden. 
Eene proef die daarmede toen ter tijde te Batavia en 
later in Nederland genomen is, moet de melaboeai-getah 
als onbruikbaar voor de irt gekenmerkt hebben. 
Het lid der vereeniging J. S. G. Gramberg te Palembang 
deelde in December 1864 nog het volgende omtrent deze 
stof mede: 
»De boomen komen in onderscheidene afdeelingen voor, 
als in: Moesie-llier, Rawas, Enim, Kommering, enz.; op 
het eiland Bangka heten ze Menté. Bij honderden wor- 
den ze door de inlanders omgekapt bij het aanleggen hun- 
‘ner ladangs. Alleen wanneer de boom sialang is, dat is 
aan de wilde bijen tot verblijfplaats strekt, hetgeen dik- 
wijls het geval is, spaart de inlander hem. 
Het sap, dat Beba Hals verkregen kan worden door met, 
een kapmes eene ee in den schors des booms te | 
maken, dient den inboorlingen alleen als stopverw ( om 
spleten en scheuren in menen praauwen te sluiten en om 
er fakkels van te maken. 
Het vloeit in ruime mate na eene ‘inkapping bit ‘den 
