577 
beiran, Douglas Maclagan en Adriani zijn gevolgd door die van 
Payen, von Baumhauer, Oudemans en anderen. Payen heeft 
vooral de zamenstelling der ruwe getah-pertja uit drie be- 
standdeelen: gutta, albane en fluavile duidelijk gemaakt. 
Von Baumbhauer en vooral Oudemans hebben het onder- 
linge verband aangetoond, dat tusschen deze drie stoffen 
bestaat. 
De gutta, die in goede getah-pertja soorten tot eene hoe- 
veelheid van 75—82 procent voorkomt, heeft de meeste 
eigenschappen met de ruwe getah-pertja gemeen. Ze is 
volkomen wit, onoplosbaar in water, zeer moeijelijk oplos- 
baar in alkohol en moeijelijk in ether. Chloroform, zwa- 
velkoolstof en benzol lossen haar goed op, doch langzaam. 
De gutta verandert aan de lucht en wel des te meer, 
naar mate zij fijner verdeeld is en aan meer vochtigen 
dampkring is blootgesteld. Bij die verandering vormen zich 
harsachtige stoffen, die in alkohol en ether oplosbaar zijn. 
Het broos worden der uit getah-pertja vervaardigde voor- 
werpen, dat men door vernissen enz. tracht tegen te gaan, 
is waarschijnlijk een gevolg van het vormen der harsach- 
tige stoffen. 
Behalve gutta komen in alle getah-pertja soorten twee 
harsen voor, albane en fluavile; van de eerste 14—19 
pet. en“van het tweede 4— 6 pct. volg. Payen. De albane 
is in kokenden alkohol veel beter oplosbaar dan in kou- 
den: zij kane uit alkohol gekristalliseerd verkregen worden 
in den vorm van fijne, naaldvormige kristalletjes. Gewoon- 
lijk echter vertoont zij zich droog als eene zeer ligte, witte 
stof, die zich onder het mikroskoop als eene verzameling 
van kleine kristalletjes voordoet: zij lost gemakkelijk op in 
terpentijnolie, benzol, chloroforme en zwavelkoolstof. Bij 
verhitting op 140’ GC. begint zij te smelten, is geheel vloei- 
baar tusschen 175 en 180’ CG. en dan doorschijnend en 
ongekleurd. Bij bekoeling barst de massa-door het sterk 
inkrimpen. Bij ’t verbranden riekt ze even als de getah- 
pertja zelve. Noch door alkaliën noch door verdunde zuren 
