13 
aanwezen geopenbaard. kort na den aanvang van het op- 
bouwen der vesting Willem 1, vormde zich in 1838 een 
eruptie-kegel in de vlakte nabij de Rawa-Peniny, die het aan- 
zijn gaf aan eenen kleinen slijkvulkaan. welke, na eenigen 
tijd modder uitgeworpen te hebben, tot rust kwam en 
eensklaps wederom in de diepte verdween tot groote te- 
leurstelling van de bewoners der naburige desa’s. die juist 
den tijd hadden gehad dien kegel, nadat hij tot rust geko- 
men en de modder aan zijne oppervlakte gedroogd was. 
geheel met pisang te beplanten, waarvan zij nimmer 
iets terug zagen. Juughuhn meende hier als oorzaak te moe- 
ten aannemen hydrostatische drukking uit hooger gelegene 
streken. De bijzonderheden mij gebleken bij de tamelijk eens 
luidende berigten, die ik van ettelijke ooggetuigen dezer ge- 
beurtenis ontving, namen bij mij allen twijfel weg dat hier 
eerder aan een tijdelijk ontwaken der sluimerende vulkanische 
werking moet gedacht worden. Trouwens deze kracht open- 
baarde zich weldra nog heviger. Den Aden Januarij 1810 na- 
melijk werd een zware schok van aardbeving waargenomen. 
geheel dezelfde verschijnselen vertoonend, als die nu kor- 
telings ondervonden werden. De vesting kreeg daarbij een 
gevoeligen knak: de aantooning der beschadiging. op bijna 
alle plaatsen in het metselwerk geleden. wordt hiernevens 
overgelegd. 
In 1845 of 1846 werd nogmaals eene vrij belangrijke aardbe- 
ving gevoeld. Kleinere zullen wel steeds aan de orde van den 
dag geweest zijn: tijdens mijn verblijf alhier merkte ik ze 
herhaalde malen op. 
jene legende onder de bewoners van het dal van Amba- 
rawa verspreid, en mij verhaald tijdens het jongste onderzoek 
dier dal-vlakte trof mij door de overeenstemming. die zij, ont- 
daan van hare romantische inkleeding. aanbiedt met die on- 
derstelling, die, mijns inziens, als de meest waarschijnlijke aan- 
genomen kan worden. omtrent het intreden van den toestand. 
waarin de dal-vlakte van „Ambarawa thans verkeert. 
Zij luidt kortelijk aldus: 
Ten tijde van Modjopakit (alle javaansche legenden ne- 
men steeds dat tijdperk als de aera aan, waarin het verhaal 
voorviel) was de tegenwoordige dal-vlakte van Ambaraua een 
hoog-dal, bedekt met weelderige bosschen, 
