20 
geene buitengewone verschijnselen op, ondergingen geene ver- 
andering van haren gewonen toestand. 
Ook de voormalige krater Wirogomo, in de omstreken al- 
gemeen bekend als kloof van Wirogomo, hoewel zij geen 
eigenlijke kloof is, verdient nadere toelichting. 
Junghuhn heeft hem van uit de vlakte, en van uit Ba- 
njoe-Koening en Taroekan aan de helling van den Oenarang 
gelegen, waargenomen, en ook in zijn werk ter loops gemeld 
(deel II, pag. 397 en 404). 
De krater draagt den naam Wirogomo, evenals eene aan- 
zienlijke desa, in zijn midden gelegen (a). 
Junghuhn beschrijft den krater aldus; (pag. 397). 
Beneden de spits van den Te/lomojo neemt men in eenen 
kleineren, stompen nevenkegel eene bijna ketelvormige verzak- 
king waar, welke den vorm eens kraters heeft, en welligt 
door eene werkelijke, zijdelingsche uitbarsting van den Te- 
lomojo is ontstaan. De ketel neemt naar beneden in ruimte af, 
en loopt uit in eene kloof, door welke het water naar Ambarawa 
benedenwaarts? vloeit, ten gevolge waarvan de ketel naar deze, 
dat is noordelijke zijde openstaat. Aan de oostzijde heeft 
(a) Wie dezer beiden dien naam het eerst aannam is mij niet gebleken. 
Was het de oorspronkelijke naam? Junghuhn noemt hem Koloboeko, een 
naam, dien ik hier zelden heb hooren bezigen, doch die misschien de 
oudere naam is, bij overlevering bewaard gebleven en zijnen wegwijzer bekend. 
Koloboeko beteekent denkelijk «de opening van Kolo.” « Kolo is de eigen- 
naam van een Batârâ, ook wel een verslindende Boetâ. De beteekenis van 
Wirogomo is «dapper, sterk door het geloof”, -Sloeg deze naam misschien op 
de oude vrouw der legende, die aan den voet woonde, ronddreef en later hare 
dagen eindigde, 
ette en O : 
Sommige javanen noemen dezen krater Telomoijo van Telo amat pscheur in 
den grond,” en Mâijà era « beschaduwd, verborgen’ Anderen, verre weg 
de meesten, geven aan den naburigen bergtop den, van Telomâijà slechts 
weinig verschillenden naam Telomâijâ van Telo opamau « klaar, duidelijk, 
scherp begrensd zich aan den geest of het oog voordoen,” en mâijà eau 
in deszelfs tweede beteekenis, namelijk: «licht, glanzend, helder, schitterend” 
ook terug te vinden in Manikmâijà: terwijl eindelijk sommigen den naam 
van de spits Telomoijo voor eene verbastering van Selamâijà »(van sela) 
aur” steen, en mâijà era »glantend, schitterend” houden, 
