95 
ning is een rand van groen mos van nagenoeg een halven 
palm straal, en één streep dikte. Dit weinige vertegen- 
woordigt thans de plantengroei op den kalen kegel: ner- 
gens ontwaart men eenig teeken van leven, geen vogel, 
geen enkele mier of insekt is hier te vinden. Alles is dood- 
‚stil en alleen de- opstijgende dampen toonen aan dat er 
inwendig ten minste werkzaamheid en beweging is. 
Wij bereikten eindelijk een steilen muur van op een 
gestapelde rotsblokken. Ten einde een beklimbaar gedeel- 
te te zoeken trokken wij hem oostwaarts eenigen tijd 
om en bevonden ons toen aan een ravijn, geheel met zand 
opgevuld, doch dat ook tegen den wand doodliep. Dit 
zand was zoo heet dat de Javanen die ons vergezelden er 
niet op konden staan, en alzoo springende voorwaarts 
poogden te komen. Gelukkig vonden wij spoedig eene plek 
waar de muur beklimbaar was. Niet zoo zeer de hoogte, 
als wel het zoeken naar een doortogt hield ons lang op. 
Ik schat de hoogte op circa 200 voeten. Sommige steenen 
braken af; zij schenen uit aan een gebakken zand en asch te 
bestaan, andere waren heet en hadden fumarolen in hunne 
nabijheid, die wij uit vrees voor zwaveldampen vermijden 
moesten. Na lang zoeken kwamen wij eindelijk boven. 
Om nu een overzigt te krijgen van het terrein kan de tee- 
kening van Junghuhn dienen, op pag. 575 van Java etc. te 
deel. Het met zand opgevulde ravijn is waarschijnlijk het- 
zelfde dat aan de regter zijde beneden is afgebeeld en het- 
welk vroeger toegang gaf tot de aschvlakte binnen den 
krater, en dat te gelijk den waterafvoer daarstelde. Nu was 
het door den muur afgesloten. Wij bereikten den top on- 
geveer ter plaatse waar aan den beneden-kant de cijfers 
640 en #59 staan. Mijne verbazing was niet te beschrijven. 
Niets was er meer te zien van een krater, slakken-kegel 
of aschvlakte, 
Ek was op een kalen, nagenoeg vlakken. top, zonder de 
minste sporen van eenige vulkanische werking. 
Had Junghuhn nog geleefd, zou hij het geloofd hebben 
