96. 
indien hem werd gemeld, dat de Merapie geen krater meer 
liad, en dat alleen de aard van het gesteente en de fuma- 
rolen beneden den top aantoonden dat hij een vulkaan 
was? Indien de top, zoo als hij nu is, na verweering van 
het gesteente eens met bosschen werd bedekt, zoude men 
in latere jaren kunnen beweren dat de Merapie, na zijn 
ontstaan geene eruptien had gehad, en welligt nog de ge- 
boekstaafde berigten in twijfel trekken. 
De top kan het best vergeleken worden met eene bed- 
ding van een reusachtigen bergstroom, met dien verstande 
nogthans dat de steenen niet afgerond maar nog scherp 
zijn. Enkele brokken van meer Ba 15 à 20 voeten hoog- 
te staken er uit, geheel gespleten, maaf met nog, verschen 
breuk. Overal et kleine zandplaten tusschen de steenen, 
terwijl geen slak of lava te vinden was. 
Ten einde nu eenigzins te kunnen nagaan hoe de ver- 
andering heeft plaats gevonden, verwijs ik weder naar de 
teekening. Indien men zich vroeger op den rand tusschen 
het cijfer 515 en 640 bevond, dan zag men regts beneden 
zich de aschvlakte met den steilen ouden kratermuur. 
Regt voor zich had men den slakkenkegel, waaruit nu 
en dan steenklompen aan alle kanten, doch vooral in het 
ravijn der Belongkeng nedervielen. Van dit punt had men 
een overzigt over den geheelen top. 
Zoodanig was de toestand in 1859. 
Herhaalde eruptiën hebben sedert dien tijd plaats gehad 
en het is dus moeijelijk om nategaan of die verandering 
in eens, dan wel in verschillende rieten ontstaan is. In 
alle geval na 1844 (zie pag. 418). 
Het volgende doet veronderstellen dat de tegenwoordige 
toestand eerst bij eene der latere of welligt de laatste van 
1864 ontstaan is. 
In de eerste plaats heb ik verscheidene ingezetenen van 
Djokjokarta gesproken, die in vroegere jaren en nog niet 
lang geleden den Merapie beklommen hebben. Allen spra- 
ken echter van den krater, niemand maakte melding van 
een kalen gesloten top, waarop niets te zien was. 
