99 
baar is. Dit echter is zeker, dat er inwendig eene ontzag- 
chelijke hitte aanwezig moet zijn. Die is noodig opdat de 
rotsen op 8500 voet hoogte, bij die groote uitstraling, nog 
‘zoo veel warmte behouden, dat stukken die uitsteken en dus 
een groot afkoelings-oppervlak aanbieden nog zoo heet zijn 
dat men ze niet met de hand kan aanraken zonder zich 
te branden. 
Alles draagt overigens de kenmerken van nog recent te 
zijn; zoo heeft zich nog maar onbeduidend weinig zwavel 
aan de spleten afgezet, die zelve nog niet sterk verweerd 
zijn. Ook de reeds genoemde, zoo geringe plantengroei 
bewijst dit. 
Inmiddels was het vier ure nademiddag geworden en 
moesten wij aan den terugtogt denken. In de veronder- 
stelling van zeker vóór zonsondergang in het boschrijke ge- 
deelte terug te zijn, hadden wij daar onze bagage achter- 
gelaten. 
Het bleek dat wij buiten den waard hadden gerekend, 
want de duisternis overviel ons reeds eer dat wij 1000 voe- 
ten gedaald waren. In het terugkeeren konden wij eerst 
goed de steile helling zien die wij opgeklommen waren, 
en die ons menigmaal deed twijfelen of het wel dezelfde weg 
was dien wij des morgens hadden afgelegd: wij waren dus 
genoodzaakt om hier te blijven zitten en den dag aftewach= 
ten, want in de duisternis gaat iedere stap met levensge- 
vaar vergezeld (zie de noot op pag. 3577.) Ik verkreeg later 
door een photographisch profiel van den berg, genomen te 
Djokjokarta, eene helling van 57° á 40°. 
Fot waarschuwing lagen weinige schreden beneden ons 
de skeletten van twee Javanen, die hier omgekomen waren, 
waarschijnlijk van honger en gebrek, na door een valde 
beenen gebroken te hebben. Gelukkig ontvingen wij tegen _ 
middernacht onze bagage, die de bij de boschgrens achter- 
gebleven inlanders de goedheid hadden, in den. donker naar 
boven te brengen, toen zij bemerkten dat wij den nacht daar 
moesten doorbrengen. Den volgenden ochtend werden wij 
