108 
Wat betreft het ontstaan der vlakte van Ambarawa, 
dat Junghuhn toeschrijft aan eene verzakking, waarna in 
de aldus gevormde kom een meer is ontstaan, dat zich 
met veen heeft aangevuld, hieromtrent schijnt v. M. het even- 
min eens te zijn. Zoo lezen wijop bladz. 21: »Het is om 
verschillende redenen regt jammer dat Junghuhn zich 
met deze oppervlakkige beschouwing vergenoegd heeft, 
den ligt toegangbaren krater (Wirogomo) niet zelf bezocht 
en onderzocht heeft, het willigt meest belangrijke onder- 
deel van het geheele bergstelsel Djamboe veronachtzaamd 
en daardoor den sleutel tot de oplossing van het vraagstuk 
onaangeroerd gelaten heeft, dat zich vastknoopt aan het 
ontstaan en de vorming van het dal Ambarawa”. Na het 
lezen van deze onvergeeflijke onachtzaamheid van Junghuhn 
hadden wij verwacht eene nieuwe, op onomstootbare waar- 
nemingen berustende verklaring ván het ontstaan der vlakte 
te vernemen. Het eenige verschil dat er echter in de ver- 
klaringswijze van v. M. met die van Junghuhn gelegen is, is 
hoofdzakelijk het aannemen (in overeenstemming met een 
aardig sprookje onder de inlanders) van eene vroeger be- 
staande hoogvlakte, met zwaar bosch bedekt. De bewijzen 
die hiervoor worden aangegeven, en die »de rawa gedeel- 
telijk geeft” (bladz. 16) wettigen echter het aannemen eener 
diergelijke hoogvlakte niet. 
Een argument van v. M. tegen de verklaringswijs van J. 
meenen wij te vinden in het op bladz. 16 omtrent de put- 
boring te Willem 1 aangevoerde, dat deze namentlijk heeft 
doen zien: vdat de bodem der rawa, althans tot omstreeks 
50 el diepte, geen homogeene veenmassa is.” 
Wij gelooven dat zoo v. M. dit tot staving van de ver- 
klaringswijs van J. had verwacht, het wel wat veel gevergd 
is. — De dikste veenlagen die tot nog toe bekend zijn, be- 
dragen hoogstens 40 à 50 voet. In de meeste gevallen is 
de dikte echter veel minder: zoo hebben de veenen in 
Noord- en Zuid-Holland slechts eene dikte van ongeveer 
4 el, die in Friesland en Groningen 2 el, de vlaamsche 
