109 
veenen 1 tot 5 el, terwijl de dikste veenlagen die tot nog 
toe in Nederland zijn aangetroffen, die in het Velperbroek 
bij Arnhem en die welke nabij Schiedam werd gevonden, 
de eerste eene dikte van 10 el, de laatste eene dikte van 
_7 el heeft. 
Hoewel van de veenen in Indië nog nagenoeg niets be- 
kend is, en wij dus met zekerheid niets omtrent hunne 
dikte kunnen aanvoeren, zoo komt het mij echter voor dat, 
zoo wij op het niet vinden van eene veenlaag van #50 
voet dikte, de verklaringswijze van J. moeten afkeuren, 
deze voorzeker niet in een stabielen evenwigtstoestand ver- 
keert. 
Het is echter mogelijk dat v. M. door kennis van veenen 
in Indië tot andere denkbeelden is gebragt, ten minste wij 
lezen, dat hij veenen van 10 à 12 el dik als eene dunne 
laag beschouwt (bladz. 16). Doch al was zelfs eene laag 
van 150 voet dik geene zeldzaamheid in Indië, dan nog 
zouden wij niet met v. M. kunnen instemmen. 
Wat de bewijzen betreft die wi bij v. M. meenen 
te vinden voor het vroeger bestaan eener hoogvlakte, deze 
bestaan in: het voorkomen van boomstammen op den bodem 
van het veen en de uitspoeling van het bed der Toentang. 
Omtrent het eerste bewijs lezen wij op bladz. 16 »zij (de 
rawa) is in haar geheel onderzocht, en overal zijn over- 
blijfselen van die wouden aangetroffen: de boomen zijn 
deels nog tamelijk gaaf, deels tot verturving, op andere 
plaatsen tot bruinkool overgaande, duidelijk in verband met 
de bestanddeelen der bedekkende of ingemengde laag ven 
verder op bladz. 25:” Deze geheele streek, met woud en al, 
is weggezakt, misschien tijdens de uitbarsting die den Wi- 
rogomo verwoestte, misschien later. Geweld is hier echter 
eerder aantenemen, dan eene meer trapsgewijze verzakking 
van den bodem, ook door de vele, nog gave overblijfse- 
len van boomen, die dikwijls blijkbaar verbrijzeld zijn, en 
in de grootste verwarring door elkander gewoeld liggen’'. 
De schrijver veronderstelt dus hier dat het aanwezen 
Pd 
In 
