Ht 
zich de waarneming van S. dat de meeste boomen in eene 
oostelijke en westelijke rigting in het veen liggen, dan 
zoude dit als een bewijs kunnen gelden dat in dien tijd 
de meest heerschende winden oostelijke en westelijke waren. 
Hoewel onbekend met de plaatselijke omstandigheden 
in de vlakte van Ambarawa, vermeen ik te mogen aan- 
nemen, op grond van het, opzoeken van het kienhout 
voor brandstof, dat op dit veen geen groote boomen meer 
groeijen. Hiervan zal waarschijnlijk de oorzaak, even als 
in Nederland, bij den mensch moeten gezocht worden. 
Een botanisch onderzoek van de streek, voorzeker 
eene belangrijke zaak, zal wel doen zien dat er wel 
eens planten opslaan die, zoo men haarden tijd laat, tot 
hooge boomen kunnen opgroeijen. Hier ten minste (Bidara- 
Fjina), alwaar in de nabijheid van kampong Pondok- 
Djampaka eene kleine rawa ts, waar nog veenvorming 
plaats heeft, en waar ook kienhout wordt aangetroffen, 
jagen de inlanders, bij schaarschte van gras in den droogen 
tijd der oostmoeson, hunne buffels in de rawa, die al het- 
geen zij niet voor hunne voeding gebruiken neêrtrappen 
en eene totale verwoesting aanrigten onder het anders zoo 
dik begroeide veentje: wat aan de verwoesting der buffels 
ontsnapt moet later voor de bijl vallen. Zoo stond er 
nog eenige weken geleden een dadap-deloendoeng (Erythrina 
indica LAM) van ongeveer 25 voet hoog, doch deze is 
ook eindelijk geveld. 
Een tweede bewijs voor het vroeger bestaan eener hoog- 
vlakte vindt v. M. in het uitspoelen van het bed der Toentang: 
wij lezen toch (bladz. 25): »de rivier stortte, echter, hetzij 
bij de brug Toentang, hetzij meer oostwaarts naar Sama- 
rang, van eene veel grootere hoogte naar beneden dan 
thans, en heeft daaraan denkelijk de kracht ontleend, om 
zich hare thans nog bestaande bedding tusschen alle de 
heuvelen door te banen”. 
Hoewel ik nimmer in die streek ben geweest, zoo komt 
het mij toch voor dat deze gevolgtrekking uiterst zwak 
