112 
is. De kracht van het water toch, verbonden met lang- 
durigheid van tijd, zal voorzeker wel genoegzaam zijn 
voor de verklaring. De Toentang is niet de eenigste rivier 
die zich een weg tusschen heuvelen heeft gebaand en zoo 
wij voor al de andere rivieren de verklaring van v. M. moeten 
aannemen, dan zoude men voor verscheidene streken der 
aarde verzakkingen van vroeger bestaand hebbende hoog- 
vlakten moeten aannemen, waartoe het geologisch onder- 
zoek niet het minste regt geeft. Bovendien zal men bij 
een neerstortend of langs eene groote helling afvloeijend 
water alleen eene plaatselijke werking kunnen opmerken, 
zonder hiervan voor het verdere stroombed iets te bespeu- 
ren, tenzij men een ontstaan wilde aannemen als van het 
bed der Niagara, waartoe de plaatselijke omstandigheden 
echter geen regt geven. De uitwerking van het water is 
zoo alvermogend, en men vindt daarvan in de handboe- 
ken over geologie zulke sterke voorbeelden aangehaald, 
dat wij zijne kracht door het aannemen van een grooter 
verval niet behoeven te hulp te komen. Het komt mij 
ook waarschijnlijker voor dat de Toentang eerst is ontstaan, 
na de verzakking waarvan J. spreekt, — toen zich een meer 
had gevormd. 
Uit deze beschouwing der gronden die v. M. voor het vroe- 
ger bestaan eener met bosch bedekte hoogvlakte aanvoert, 
blijkt dus dat ze geheel en al door den gewonen loop der 
zaken kunnen worden verklaard, en dus geen regt geven 
om tot andere, minder gewone verschijnselen onze toevlugt 
te nemen, te meer daar dezelaatste toch niet in staat zijn 
al de verschijnselen op eene voldoende wijze te verklaren. 
Alhoewel wij dus de mogelijkheid van eene vroeger be- 
staande hoogvlakte niet willen tegenspreken, zoo zullen 
echter krachtiger bewijzen dienen te worden aangevoerd, 
dan die v. M. vermeldt. En vooral in dit geval dienen krach- 
tige bewijzen geleverd te worden, daar het hier ook tevens 
eene personeele kwestie geldt, namelijk aan te toonen de 
onvergeeflijke onachtzaamheid van Junghuhn.” Zoolang 
nn Ee On Od 
