152 
Toen ik in de maand Augustus 1865 de uitgestrekte, 
nog door geen’ natuuronderzoeker bezochte wouden van 
Indrapoera doorreisde, werd mijne aandacht gevestigd op 
het harsrijke, als met olie doortrokken hout, dat door 
de bevolking in het oostelijk gedeelte van het landschap 
Tapan, in dat regentschap, als kaarsen voor verlichting 
gebezigd werd. In die streken kwam het niet voor, 
maar werd uit de oostelijker, reeds tot Korintjie beboorende 
bosschen aangebragt, en aldaar kajoe-sigie genoemd. Mij 
herinnerende wat door Junghuhn was vermeld. omtrent 
het kajoe-toesam der Battaërs, hetwelk geheel voor het- 
zelfde doeleinde wordt gebruikt, zoo wekte dit ten hoogste 
mijne belangstelling, die dan ook in ruime mate bevredigd 
werd, toen ik kort daarop de Sigie-boomen mogt aanschou- 
wen en daarin ook werkelijk, tot mijne verbazing, echte 
Pinus-soorten — ware dennen — herkende. 
Er kan ter naauwernood twijfel bestaan, dat de Sigie- 
boom van Korintjie geheel dezelfde is als de Toesam der 
Battalanden, daar tusschen beiden de grootste overeenstem- 
ming heerscht. De Sigie-stammen bereiken eene lengte tot 
120 voet en vertakken zich eerst op aanzienlijke hoogte; 
zij bezitten eene middellijn van 2 tot 5-, bij een’ omtrek 
tot 10 Rhijnl. voeten en kenmerken zich door hunne 
liĳnregte groei. De lange naalden zijn twee aan twee 
geplaatst even als bij de grove den (Pinus sylvestris L.), 
in lange blijvende scheeden besloten, zeer dun, tot 20 
Ned. duimen lang, aan de achterzijde effen en glad, aan 
de vóór- of binnenzijde hol en ruw, alles geheel als bij 
P. Merkusii !). 
Hoezeer het mij niet mogt gelukken vruchtkegels te 
vinden, zoo komt toch de beschrijving, welke mij daarom- 
trent door de inlanders gegeven werd, geheel overeen met 
de gesteldheid der vruchten van den Toesam-boom. Volgens 
de bewering der inlanders zouden de boomen zelden 
1) De Vriese, Plantae novae etc. p. 5, tab. 2; Junghuhn, Die BattaländerTh. I, S. 229, 
EN 
