155 
schen van westelijk Korintjie en Indrapoera doorkruisen, 
gebruiken het hout der Sigie-boomen bij voorkeur tot fak- 
kels, ter verlichting bij hun nachtelijk verblijf. Ander ge- 
bruik wordt van het hout niet gemaakt; de hars wordt 
ook niet gewonnen, hoezeer zulks voor technische of me- 
dicinale doeleinden van belang zou kunnen zijn. Het zou 
moeijelijk wezen het Sigie-hout in eenigzins groote hoeveel- 
heid naar de westkust te vervoeren; wel ontspringen de 
verschillende takken van de groote rivier van Indrapoera 
meerendeels in de oostelijke gebergten, maar zou het hout 
niet zonder groote bezwaren van af de oostelijke berghel- 
lingen naar deze riviertakken kunnen worden gesleept. 
Blijkt de Sigie-boom inderdaad Pinus Merkusii te zijn, 
waaromtrent ter naauwernood meer twijfel kan bestaan, 
dan is deze dus in het noordelijk halfrond benoorden 
1° noorderbreedte, en in ’t zuidelijk halfrond evenzoo be- 
zuiden 1° zuiderbreedte verspreid. Over de twee tusschen- 
liggende breedtegraden komt hij niet voor; de bergstreken 
van het Nederlandsch gouvernement Sumatra's Westkust 
zijn daartoe genoegzaam door botanisten onderzocht, ter- 
wijl de oostelijke onafhankelijke landen te laag zijn gelegen 
dan dat deze ware bergbewoners aldaar nog zouden kun- 
nen te huis behooren. 
Al ware het echter dat de vruchten van den Sigte-boom 
eenige afwijkingen zouden opleveren van den Toesam der 
Battalanden en daardoor misschien eene nieuwe species 
zou ontstaan, dan ontneemt dit toch niets aan de belang- 
rijkheid van het feit, dat het geslacht Pinus ten zuiden van 
den aequator is aangetroffen. Over welke verschillende 
breedtegraden dit plantengeslacht alzoo hare vertegenwoor- 
digers vindt, kan daaruit blijken, dat Pinus sylvestris zich 
in Noorwegen uitstrekt tot over 70° noorderbreedte, terwijl 
de hier behandelde soort den aequator nagenoeg 2 graden 
zuidelijk overschrijdt. 
