’ 158 
oi 
- 
en zich op de bovenste takken neérlaten. Daar gezeten, 
trachten ze nu de aandacht der wijfjes tot zich te trekken, 
door het ligchaam op en neder te bewegen en de veder- 
bossen gelijk een gulden waaijer te openen en te sluiten, 
te laten vallen en op te heffen, onder een eigenaardig 
kwakend geluid. De prachtige bossen steken dan dikwerf 
boven den rug, dezen als het ware overschaduwende, regt- 
standig omhoog en geraken in eene trillende beweging. 
In dien toestand waargenomen, levert de vogel een prachtig 
gezigt op. Ís de keus, na korteren of langeren tijd, tus- 
schen een mannetje en wijfje tot stand gekomen, zoo 
vliegen de gelukkigen weg en de paring begint. Het ge- 
tal der op die verzamelplaatsen aanwezige wijfjes is steeds 
aanmerkelijk grooter, dan dat der mannetjes. De boom, 
uit wiens kruin ik te Maikoor meerdere mannetjes schoot, 
was een omtrent 90 voeten hooge Laka-laka (Pterocarpus?), 
op wiens bovenste takken de overblijfsels van een door de 
inboorlingen gemaakt hutje te zien waren, tot schuilplaats 
strekkende voor den jager om van daar uit de vogels des 
te zekerder te kunnen naderen. De wijfjes zaten, naar 
gissing, een twintigtal voeten lager dan de mannetjes. 
Mijn schot deed allen verschrikt opstuiven; evenwel kwamen 
de wijfjes na verloop van een kwart uar grootendeels weder 
terug, doch de mannetjes bleven weg. Worden de vogels 
niet verontrust, zoo strekt een en dezelfde boom gedu- 
rende jaren tot verzamelplaats voor de in den omtrek hui- 
zende vogels. 
Het gewone geluid, dat de Paradijsvogel geeft, is ruw 
en luid klinkend; het bestaat uit een paar hooge en diepe 
klanken, dikwerf van een krassend geluid vergezeld en op 
»woek-wook-woeok” gelijkende. Het is in den morgen- en 
avondstond, dat men dit geluid door het woud hoort 
galmen, zelden midden op den dag. 
Van de drie exemplaren, welke ik tijdens mijnen togt 
gedurende eenige maanden in ‘t leven hield, hoorde 
