8 141 5 
De vederbossen zijn steeds hoog oranje-geel en naar het 
einde licht-purperbruin gekleurd. Aan sterk licht bloot- 
gesteld, worden ze vrij spoedig grootendeels wit. Gray's 
variet. Wallaciana van Parad. apoda (Prooceed. of the 
Zoölog. Society, 1858 pag: 181), kan derbalve niet be- 
houden blijven, daar zij berust op eene dwaling. 
Als groote zeldzaamheid treft men enkele mannetjes met 
drie draadschaften in den staart aan, zooals dit bij mijn 
nummer 560 het geval is, eene door de inboorlingen be- 
reide huid. r 
De kleur der oude wijfjes is, met uitzondering eener 
flaauwe, licht-graauwachtig-gele tint in den nek, volko- 
men gelijk aan die der oude mannetjes. De diagnose, 
welke prins C. L. Bonaparte in zijnen »vConspect. gen. 
av.” op pag. 412 van het wijfje geeft, is die van het wijfje 
der Nieuw-Guineasche soort (Paradisea Papuana). Jonge 
vogels zijn doorgaans iets bleeker; de eerste verwisseling 
van veêren heeft bij jonge mannetjes in den tweeden zo- 
mer plaats. Bij beide geslachten is de bek vuil licht-asch- 
blaauw en de iris fraai licht-geel; de tint der pooten is 
licht-paars en die van de nagels en den onderkant der 
teenen bruinachtug geel. De lengte van hetligchaam, van 
af. de punt des snavels tot het staart-einde, ligt, naar gelang 
des ouderdoms, tusschen 50 en 41 centimeters. 
De bewering van sommige reizigers (b. v. Forrest) ea 
in navolging daarvan ook die van vele natuurkundigen 
(b. v. Wallace en Gray), dat onze vogel ook op Nieuw- 
Guinea zoude leven, is geheel onjuist; Paradisea apoda 
behoort op de Aroe-groep te huis en is nergens anders te 
vinden. 
Sedert meer dan twee eeuwen reeds strekken de ge- 
droogde huiden dezer soort tot een artikel van uitvoer, 
waarvan echter de waarde in de laatste tien jaren aan- 
merkelijk gedaald is. Te Dobo betaalt men thans eene 
huid met 14 gulden en uit de eerste hand met nog min- 
der. Bij de handelaars heet de vogel »Boerong matie” 
(doode vogel). 
