142 
De inboorlingen schieten hem niet met stompe, zoo als 
men dikwerf hoort vertellen , maar wel degelijk met scherp- 
gepunte pijlen, die hem dood ter aarde doen storten. Tot dit 
einde maken ze in de boomen, welke den vogels tot verza- 
melplaatsen strekken, hutjes of schuilplaatsen van loof en 
takken, om van daar uit de vogels te kunnen naderen. 
De bewoners van Wattelei weten de mannetjes te lok- 
ken en erlangen ze op die wijze met minder moeite en 
in grooter hoeveelheid. De huid wordt op ruwe wijze tot 
aan den grond des snavels afgestroopt (gesneden), waarbij 
men het buikvel wegsnijdt, doch vleugels en pooten er aan 
laat. Vervolgens wordt ze in den rook gehangen, waarin 
ze wel is waar droogt, doch ook spoedig bevuild raakt 
en het grootste gedeelte harer schoonheid verliest. Gekookt 
of gebraden is het vleesch eene taaije en tamelijk smake- 
looze spijs. 
Vertelsels of legenden. aangaande den Paradijsvogel be- 
staan er niet; slechts is mij ter oore gekomen, dat de 
inboorling in sommige streken nimmer een mannetje in 
t overgangskleed zal schieten, zeggende, dat indien zulks 
gebeurt, de in den omtrek huizende, reeds uitgevederde 
mannetjes de landstreek voor altijd verlaten. Exemplaren 
met drie draden in den staart, noemen de Aroenezen 
radja’s of koningen hunner soort. 
NIEUWE VOGELSOORTEN. 
1. _PSITTACULA MELANOGENIA mihi. Bovenkant bruinachtig 
groen, aan den mondhoek een witte, driekante, naar de 
neusgaten en onder het oog langs in een dun streepje 
uitloopende vlek; wangen zwart, op de keel met licht- 
groenachtig-blaauwe vederranden; op de halszijden een 
oranje-gele vlek; slagpennen zwart, de buitenvlaggen 
met blaauwe randen; staartpennen olijfgroen, beneden- 
kant licht-geelachtig-groen, op den hals in *t oranje-gele; 
