147 
kennen geeft. Een koud, drinkbaar water bevattend beekje 
Toetoeasen, valt in de kom; wanneer nu in den regentijd 
(November tot Maart) een aanmerkelijke toevloed van 
water plaats heeft, en de uitstrooming van het gas hier- 
door meer of min belemmerd wordt, zoo wordt het water 
op ongeregelde tijdstippen, soms tienmaal en meer in de 
24 uren met geweld opgespoten, dikwerf ter hoogte van 
40 voet en meer. Men heeft dan een beeld in ’t klein 
der IJslandsche Geiser, wel is waar veel minder grootsch, 
doch evenwel indrukwekkend. 
De wand van den steil afgestorten oever bestaat groo- 
tendeels uit weeke, witachtige- en verweerde klei, waarin 
mikroskopische glimmerstukjes besloten zijn. Een gele, 
welligt door iĳzeroxyd veroorzaakte korst, overdekt den 
buitenkant; hoog riet, struik- en boomgewas stellen het 
plantenkleed der oevers daar. 
De bron is vóór mij nog nimmer door een Europeesch 
reiziger bezocht, niettegenstaande hare ligging niet verre 
van den grooten weg; men kan thans gemakkelijk te paard 
er naar toe rijden. De bevolking, afgeschrikt door den 
reuk en de hitte, heeft nog nimmer gebruik gemaakt van 
het water der Koemaloko. 
Het bronwater is door den heer Bernelot Moens onder- 
zocht, met de volgende resultaten: 
„Dit water riekt naar zwavelwaterstof, is na filtrering 
smakeloos en van neutrale reaktie.” 
„Het s. g., bepaald bij 27,8° G., is 1,00050. 
200 c. c. water tot droog verdampt, lieten aan vaste 
bestanddeelen terug 0,05 grm., zoodat in een Ned. kan 
water slechts 0,25 grm. vaste bestanddeelen voorkomen.” 
„Deze uiterst geringe hoeveelheid zouten maakte het 
overbodig om er eene kwantitatieve bepaling van te doen, 
die bovendien bezwaarlijk ware uit te voeren geweest door 
den beperkten vooryaad water (eene flesch), die voor het 
onderzoek beschikbaar was.” 
„Door het kwalitatieve onderzoek werden aangetoond: 
