169 
hebben. Ook hier vormt eene bolle lens, een vergrootglas, 
een beeldje op een scherm. Is dat beeldje goed begrensd, 
scherp gevormd op het netvlies, dat als scherm fungeert, 
en wordt de daardoor gemaakte zenuw-indruk goed naar 
de hersenen gebragt, dan zien wij goed. 
Men herinnert zich, dat in de chambre obscure, de 
matte plaat moet worden verplaatst of wel de lens ver- 
schoven, om de beelden van verafgelegene of digter bij- 
zijnde voorwerpen duidelijk te zien. ‘t Zelfde doel wordt 
ook bereikt, door de lens nu eens sterker — dan zwakker 
licht-brekend, vergrootend te maken. 
Het oog kan op alle afstanden zien, dat weet iedereen: 
wij lezen digt bij en wij kunnen zien op grooten afstand. 
Dit geschiedt door vormverandering der lens in het oog. 
Wordt de lens boller, dan breekt zij sterker en wij kunnen 
digter bij zien; wordt zij platter, dan breekt zij minder 
en wij zien goed in de verte. , 
Dit boller en platter worden geschiedt door spierwerking. 
Even: als bij de buiging van een arm zich spieren, het 
vleesch, zamentrekken , zoo kan ook in het oog eene 
kleine spier zich zamentrekken en de lens daardoor boller, 
d. i. sterker brekend maken. Werkt die spier niet meer, 
dan wordt de lens platter. Spreekt men dus van een oog 
in rust, dan ‘is de lens plat. Elk rustend oog ziet dien- 
tengevolge zoo ver mogelijk. Spant het oog zich in, dan 
ziet het digter bij. 
Kan de bedoelde spier goed werken, dan noemt men 
dit: het oog kan zich inrigten, kan akkomoderen. 
Is de werking dier spier verminderd, of de lens in het 
oog wat te hard geworden om haren vorm voldoende 
te veranderen, dan kan men niet goed meer digtbij zien. 
Vele, iets meer bejaarde menschen houden daarom boe- 
ken, enz. wat verder van het oog. Dit heet verziendheid. 
Zij kan worden opgeheven door een vergrootend glas vóór 
het oog te houden, ‘en dus het oog sterker brekend te 
maken. Bij verziendheid om te lezen, terwijl ver afgelegene 
