170 
voorwerpen nog goed worden gezien, bestaat dus alleen 
eene ziekte van den inrigtingstoestel, een verminderd effekt 
der spierwerking, ’t zij, dat de spier zelve minder krachtig 
is, t zij, dat de lens wat te hard is geworden. Men neemt 
aan dat verziendheid bestaat, als iemand gewone druk- 
letters verder dan 8 par. duimen van het oog moet hou- 
den. Verziendheid is dus eene afwijking bij het zien in 
de nabijheid. 
‚In de meeste handboeken der natuurkunde wordt geleerd, 
dat verziende oogen te plat zijn en bijziende oogen te bol; 
dat de eerste daardoor te weinig en de tweede te sterk 
het licht breken, en dat daarom de eerste bolle, de laatste 
holle brillenglazen behoeven. Moge dit laatste waar zijn, 
de opgegeven redenen zijn geheel onjuist. 
Reeds deelde ik u mede, dat verziendheid eene spier- 
zwakte is, om het zoo te noemen, en dus onafhankelijk 
van platheid of bolheid. 
Maar bovendien — hoogst vernuftig uitgedachte werk- 
tuigen hebben de gelegenheid gegeven, de kromming van 
het oog te meten bij levende menschen, en die metingen 
hebben doen zien, dat bijziende oogen dikwijls platter zijn 
dan verziende, ja zelfs, dat bij het ouder worden, dik wijls 
het oog hoe langer, hoe boller wordt, en toch meer en 
meer verziende. k 
Maar wat is dan de ware oorzaak van bijziendheid? Ze 
is deze hoofdzakelijk. De lengte-afmeting van den oogbol 
is, bij normale oogen, gemiddeld 25 millimeters. Een nor- 
maal oog noemt men een oog, dat in rustenden toestand, 
evenwijdige lichtstralen juist op het netvlies in één punt 
vereenigt — met andere woorden, een oog, dat in rust, 
voorwerpen op oneindigen afstand geplaatst duidelijk waar- 
neemt. Immers alleen van oneindigen afstand komen de 
lichtstralen evenwijdig — bijv. van de zon. 
Is nu de lengte-afmeting van den oogbol te lang, dan 
zullen evenwijdige lichtstralen niet juist op, maär vóór het 
netvlies tot vereeniging komen. Die lichtstralen zouden 
