171 
uit elkaâr moeten loopen, moeten divergeren, voor zij het 
oog bereiken, om op het netvlies zich in één punt te ver- 
eenigen. Uit elkaâr loopende lichtstralen komen altijd van 
voorwerpen binnen den oneindigen afstand, Een te lang 
oog kan alleen voorwerpen binnen dien afstand zien, en 
is dus bijziende. Moet dat bijziende oog in de verte zien, 
dan moeten de evenwijdig aankomende lichtstralen, tot uit 
elkaâr loopende worden vervormd en dit geschiedt door 
holle, verkleinende glazen. Bijziendheid is dus een gebrek 
in den vorm van het oog, wat de lengte aangaat, en eene 
afwijking bij het zien in de verte. In het dagelijksche leven 
wordt een bijziend oog als sterk beschouwd, om de een- 
voudige reden, dat het akkomodatie-toestel zich zoo weinig 
behoeft in te’ spannen om digtbiĳ te zien, en dus ver- 
mindering der kracht van spierwerking niet zoo in het oog 
vallend is. 
Na deze beide bepalingen van verziendheid en bijziend- 
heid, zal het u niet meer vreemd voorkomen te hooren, 
dat iemand te gelijk bijziende en verziende kan zijn. 
Bijv. iemand kan niet verder zien dan op 50 voet, om 
verder te zien heeft hij holle brillenglazen noodig; hij is 
dus bijziende, zijne oogas is te lang; langzamerhand wordt 
hij ouder, zijne lens wordt harder; hij kan zijn spiertoe- 
stel niet meer voldoende doen werken en hij moet een 
boek, ééne courant verder dan 8 par. duim van het oog 
houden. Om goed te lezen heeft hij een ligtbolle bril 
noodig en hij is dus teveus verziende, want de lengte af- 
meting van den oogbol is niet veranderd. Een hoogst ge- 
wigtig feit, voorwaar! Zal ik het u behoeven te zeggen, 
dat vele menschen hunne oogen -minder zouden moeten 
inspannen en beter zien, als zij niet bang waren voor een, 
ja zelfs dikwijls voor twee brillen, die zelfs geheel tegen- 
overgesteld kunnen zijn in hunne werking. 
Tegenover een te lang oog staat een te kort. Is dit 
het geval, dan zal het gevolg wezen, dat lichtstralen, die 
evenwijdig in het oog komen, zich achter het netvlies in 
