172 
een punt vereenigen. Om die vereeniging op het netvlies 
te doen plaats vinden, moet het oog sterker het licht bre- 
ken. Dit kan het doen door de lens boller te maken. Wil 
‘dus een oog, dat te kort is, op  oneindigen afstand goed 
zien, dan moet het zich inspannen. Maar er bestaat ook 
nog een ander middel om die evenwudige stralen op het 
netvlies tot vereeniging te brengen, namelijk door ze reeds 
een weinig naar elkaâr te doen toe gaan, te doen konver- 
geren, voor zij het oog bereiken en dit kan geschieden, 
door eene bolle lens voor het oog te plaatsen. 
Zulk een te kort oog moet zich, als er geen bril gebruikt 
wordt, altijd inspannen. Immers in de natuur zijn alle 
voorwerpen binnen den oneindigen afstand; de lichtstralen 
dier voorwerpen loopen’ dus altijd uit elkâar, of hoogstens 
evenwijdig; nimmer, naar elkâar toe. Wat zal nu het ge- 
volg zijn van die voortdurende akkomodatie? Is iemand 
uwer wel eens in de noodzakelijkheid geweest een, of an- 
der ligchaamsdeel, een arm, een been, lang gebogen te 
houden? Zoo ja, dan weet gij, dat het gevolg daarvan 
is, een hoogst onaangenaam gevoel van vermoeidheid, ja 
zelfs van kramp. Eene ferme uitrekking geeft daarna 
een aangenaam gevoel. 
Dat geschiedt ook in een te kort oog. De zoo even genoem- 
de spier wordt, door dat altijd-durend zamentrekken moê; 
er ontstaat een drukkend gevoel en vermoeidheid in het 
oog; meestal ligte, soms hevige hoofdpijn; er kan niet 
meer gelezen worden en die onaangename aandoening wordt 
iets minder, door de oogen te sluiten en metde hand over 
het voorhoofd te strijken. Voor zulk een te kort oog is 
het voortdurend gebruik van een bollen bril dringend nood- 
zakelijk om het oog niet ziek te maken. Er is geen bril 
noodig om goed te zien, want bij inspanning geschiedt dat 
toch; maar er is wel een bril noodig om altijd goed te 
zien en het oog zich niet meer te doen inspannen dan 
een normaal oog. Nog eene belangrijke zaak. Daar men 
met het zien digt bij, met het lezen enz. altijd de beide 
