175 
„oogen naar elkâar moet doen overhellen, zoo gaat inspanning 
ván de inrigtingsspier altijd gepaard met naar binnen draai- 
jen der beide oogen. Moet nu, zooals in het thans bespro- 
ken geval, het oog altijd worden ingespannen, dan is scheel- 
zien daarvan veelal het gevolg. Bijna alle gevallen, waar- 
in het scheelzien, zooals men meent, uit stuipen ontstaan 
is, is dit het gevolg van te korte oogen. De toestand van 
zulk een te kort oog is door prof. Donders overvèrziend- 
heid genoemd. Meent niet, mijne heeren, dat die aandoe- 
ning tot de zeldzame behoort; ze komt veel meer vóór 
dan bijziendheid, en ieder weet, wat de laatste veelvuldig 
is. Bovendien wordt nog dikwijls overvêrziendheid met den 
naam van bijziendheid betiteld, omdat zij wel eens de ver- 
schijnselen daarvan nabootst. ‘t Is thans niet de plaats 
daarover uit te wijden. Evenwel moet ik nog opmerken, 
dat overvèrziendheid kan verborgen zijn, door een goed 
ontwikkeld inrigtingsvermogen. Kan een te kort oog zich 
goed inspannen, dan ziet het op alle afstanden duidelijk, 
maar kaa het op den duur niet volhouden. 
Ziedaar dus reeds drie voorname punten uit het nut der 
brillen u aangetoond. Welligt waren zij u bekend; thars 
echter wensch ik u een andere soort dan de gewone holle 
en bolle brillen te doen kennen, waarvan ik met eenige 
zekerheid mag veronderstellen, dat zij u niet bekend zijn. 
Het is mijne bedoeling dit: onderwerp van een physisch 
standpunt te behandelen, en ik zal dus niet spreken van 
gekleurde brillen, of van zoogenaamde myotische, dat zijn 
afslaitende doppen met eene kleine opening, maar van 
brillen, wier glazen den naam dragen van cilindrische. 
De gewone lenzen’ hebben aan de voor- en achtervlakte 
bolvormige krommingen en breken het licht dien ten ge- 
volge in al hare middenlijnen op dezelfde wijze. De op- 
pervlakten van cilindrische ' glazen zijn wat hun naam 
uitdrukt. 
Vergroot men de oppervlakte van eeu gewoon vergroot- 
of verkleinglas, dan krijgt men een bol. 
