177 
Ik heb zoo even gezegd, dat bij oververziendheid de in- 
rigtingstoestel steeds moet worden ingespannen, om, op 
welken afstand ook, te zien. Wordt nu voor zulk een te 
kort oog voor het eerst het goede, bolle glas geplaatst, d. 1. 
het glas, dat evenwijdige lichtstralen op het netvlies ver- 
eenigt, als het oog in rust is, dan ziet de persoon ge- 
woonlijk niet goed en wel om de eenvoudige reden, dat 
hij nog nooit gezien heeft naar iets in de natuur, of hij 
heeft daarvoor zijn akkomodatie-toestel moeten inspannen. 
Wordt hem nu gezegd, door een glas, naar het een of an- 
der te zien, dan spant hij onmiddelijk zijn inrigtingstoe- 
stel in, en ziet daardoor niet goed. Hij moet leeren het 
oog te laten rusten, dus leeren een bril te gebruiken. Wat 
zou het een twintigtal jaren geleden, aan ieder en zelfs 
aan oogheelkundigen verschrikkelijk geklonken hebben, 
te hooren, dat men iemand leeren moet door een bril te 
zien, en dat zoo iets goed voor het oog zou zijn! De 
natuurkundige wetten van het licht en de levensleer der 
spierbeweging geven hier rekenschap van deze uitspraak 
en de wetenschap heeft ook hier het vooroordeel aan zich 
onderworpen en zoo zij het nog niet geheel vernietigd heeft, 
zij zal dat eenmaal en wel spoedig doen. 
Nog een ander voorbeeld van den invloed van verkregen 
gewoonte, dat ik iets meer persoonlijk moet maken, om 
duidelijk te zijn. 
Ik heb een jongen gekend, die een weinig bijziende was 
en tevens graauwe staar, verduistering van de lens, had. 
Hij kon toch nog vrij goed lezen. De verduisterde lens 
werd hem weg genomen en eene doorschijnende, in den 
vorm van een bril, voor het oog gezet. Die bril was we- 
tenschappelijk bepaald, en volkomen in staat hem goed 
te doen zien in de nabijheid. Maar lezen kon hij niet 
door dien bril. De rede was, dat hij nog nooit goed ge- 
vormde beelden op het netvlies had gekregen, en nu ze eens 
goed gevormd waren, de letters niet herkende. Werd er een 
glas gebruikt, dat een weinig minder sterk lichtbrekend was, of 
DL. XXIX 12 
