254 
breede, geelachtige zandvlakte, waarop geen spoor van plan- 
tengroei merkbaar was en waar langs, bij regen, groote wa- 
termassa’s naar de rivier Blongkeng storten; links was een 
meer begroeid en smaller, doch even diep ravijn, het be- 
gin van de rivier Lamat vormende. 
Het was ongeveer 2 palen boven de aan deze zijde van 
den Merapie hoogst bewoonde doekoets, en de werking uit 
den krater, — waarvan men iu het beneden land weinig 
notitie neemt en waarvan door den afstand in de asch- 
wolken, die thans den top van den berg omgeven, trou- 
wens niets te zien is, — deed zich aan ons in alle hare 
majestueuse pracht voor. 
Het gebrul was ontzettend en hoewel het hoogste gedeelte 
van den top door wolken (vooral asch) omgeven wás, zag 
men, onder dat wolkgevaarte, de steenmassa’s in groote hoe- 
veelheid en zonder ophouden naar beneden schuiven en 
steeds lager opdringen. Het geluid werd sterker en sterker 
en een oogenblik later zag men de dikste aschmassa’s, 
even als digte stofwolken, in den vorm van een wolachtig, 
zich krullend en wentelend gevaarte, langs de helling naar 
beneden schuiven. Aan ons oog deed het zich voor als 
schuiven, maar als men den afstand nagaat (linea recta 
welligt een of twee palen) dan moet de snelheid enorm 
geweest zijn. Die wentelende wolkmassa, die de naar be- 
neden komende steenen omgaf, werd veroorzaakt door de 
asch, die uit den krater opgestuwd werd, terwijl de reeds 
in rust verkeerende asch door het schuiven der steenen 
werd opgejaagd. Lenige oude bergbewoners, reeds te voren 
langs eenen anderen weg uitgezonden om nieuw gevallen 
asch en kleine steentjes te halen, zagen wij als mieren op 
den bodem van het boven beschreven ravijn aan onze reg- 
terhand voortkruipen! — eens was de aandrang van steenen 
en aschwolken boven hen zoo groot, dat zij, ofschoon wel- 
ligt nog een paar paal daarvan verwijderd, verschrikt den 
terugtogt aannamen. De aschregen om ons hêen was vrij 
hevig en de bruine gezigten der ons verzellende Javanen 
