275 
ten einde liep en het personeel voor gen groot deel inmid- 
dels naar Samarang was verplaatst, om daar in gelijken 
geest werkzaam te zijn. 
De kartering van Kadoe vorderde nog eenige maanden, 
doeh was op het einde van September van gezegd jaar 
mede gereed en leverde, behalve de gewone overzigts-kaar- 
ten, een aantal van 75 bladen, groot 0,65/0,65 uit, waar- 
op de residentie, groot 894 vierkante palen, op eene schaal 
van 1:1000 der grootte is voorgesteld. 
Voor een niet onbelangrijk deel was dit teekenwerk reeds 
verrigt door aanzienlijke javaansche jongelingen, wier be- 
trekkelijk goedkoope diensten men te dien aanzien meer 
begon op prijs te stellen. 
Over het algemeen was deze opname geene bijzonder 
moeijelijke, als men daarvan uitsluit, de bewerking der 
vier reeds opgenoemde hooge vulkanen, die zich als reu- 
zen boven het overigens middelbare grensgebergte ver- 
heffen en wier ongenaakbaarheid en onbewoonbaarheid, 
de uit den aard der zaak reeds zeer moeijelijke taak niet 
verligtten; gelukkig dat daarbij beschikt kon worden over 
beproefde mannen als Strauss en anderen. 
Toch ondervond men, mede niet tot bevordering van 
het werk, in ruime mate den invloed van de weêrsgesteld- 
heid in het gebergte, alwaar de regenumousson zich in den 
regel krachtig doet gevoelen en het dit van 1860 op 1861 
zoo in het bijzonder deed; overstroomingen en aardstortin- 
gen waren er aan de orde van den dag en werkten noch op 
den vluggen gang van het terreinwerk, noch op de gezond- 
heidstoestand van het personeel gunstig. 
Reeds werd aangestipt dat het personeel in de residentie 
Banjoe-Mas vrij gekomen, van lieverlede voor Samarang 
werd bestemd. 
Het besluit van 17 Augustus 1860 No. 5 verleende 
magtiging tot de opname van dit gewest; doeh daarbij 
ontmoette men eene tot dus verre ongekende zwarigheid, 
die ook later meermalen tot moeijelijkheden aanleiding 
