279 
tendien weinig beter hadden dan voorheên in de Dajaloe- 
hoer, wijl het aldaar niet minder schaars met menschen, 
niet minder ruim met verscheurend gedierte bevolkt is, 
en men bovendien dikwijls te kampen had met gebrek aan 
goed drinkwater en te zwaarder het gemis van een gere- 
geld bestuur ondervond, dáár vooral bleek de terrein-ge- 
steldheid van zoodanigen aard, dat ze den opnemer groote 
moeijelijkheden aanbood. 
Men stelle zich eene oppervlakte, groot 400 à 500 vier- 
kante palen voor, bezet met onafgebroken reijen veelal kale, 
doch steeds lage kalkheuvels, zich op de meest verschillende 
wijzen door een kronkelende, en alzoo een waar laby- 
rinth vormende, waardoor slechts één enkele zoogenaamde 
groote weg — echter nog niet eens ten volle voor voertuig 
geschikt, — en hoogst zeldzaam eenige voetpaden voe- 
ren en die bovendien aan de ééne (zuid) zijde door den 
oceaan begrensd wordt, wiens golven dit gesteente met 
onuitputtelijk geweld en geraas beuken en elke nadering 
der kust beletten. 
Bedenkt men bovendien dat hier — gelijk bij Samarang 
het geval was — de triangulatie-punten niet bekend wer- 
den, daa nadat het terreinwerk reeds geruimen tijd was 
afgeloopen en de opnemers zich reeds op honderde palen 
afstands in geheel andere deelen van het eiland bevonden, 
dan voorzeker konde het noch tot verwondering, noch tot 
gestrenge beoordeeling leiden, toen ten slotte, bij verge- 
lijking van de nader bekend geworden driehoeks-meting, 
eenig verschil bleek te bestaan, dat grooter werd, naar- 
mate men zich verder van de bekende basis verwijderd 
had en dus vooral tegen de zuid-westelijk Solosche gren- 
zen tot hermetingen aanleiding gaf, welke thans echter 
ook weldra zullen zijn afgeloopen. 
Toen in Augustus 1865 in de 1519 vierkante palen groo- 
te residentie Djokjokarta het terrein-werk was afgeloopen, 
en een paar maanden later ook het daaraan verbonden 
teekenwerk, dat 105 bladen opleverde, van de bekende 
