571 
betrekkelijk den modderporiën-heuvel van »Poeloengan”’: 
„dat de schedel bedekt was met eene menigte puinbrok- 
„ken, stukken van gebakken steen van eene roode kleur, — 
„die volkomen geleken op de steenen der tempelen van 
»het tijdvak van Modjopait”. — (Dit was vroeger juist; er 
lagen vele roodbaksteenen-puinbrokken, zoogenaamde » Wa- 
toe-tjandie Modjopait”; er liggen er nog; de weg is er mede 
geplaveid geworden; een grafstede is er mede opgerigt op 
dien »schedel”.) Maar nu zegt J. verder: 
„Dat diezelfde steenen afkomstig zouden zijn van uit 
de wildernissen van Modjopait, — 26 tot 30 geominuten 
van hier verwijderd. 
„Dat geen menschenhand deze stukken van gebakken 
steen hier heen gevoerd heeft. 
„Dat op den top van dezen modderheuvel voor den Javaan 
niets te doen valt —om dáárheen die steenen te brengen. 
„Dat die steenen teekenen van hooge oudheid vertoon- 
den, — gezegd: vertoonen. Zij zijn grootendeels afgerond, 
op eigendommelijke wijze afgeknaagd, uitgehold, als waren 
zij gedurende een geruimen tijd blootgesteld geweest aan 
de werking van stroomend water of aan de baren der zee, 
„De streek, waarin de heuvelen liggen, aan de basis 
van de delta, in de nabijheid van 't strand der zee, 
was ongetwijfeld nog voor korten tijd zeebodem, dewijl 
zij uit een ziltige klei, — hard geworden modder — (de 
heuvelen namelijk), bestaat”. 
„De heuvelen kunnen op geene wijze ontstaan zijn, dan 
ten gevolge van het allengs opwellen van modder, het weg- 
stroomen naar alle zijden uit een middenpunt. 
„De opstijgende gassoorten drijven, — of hebben gedre- 
ven, — den modder van den bodem der zee, hetzij uit het 
binnenste van den alluviaal-bodem, opwaarts. 
„Dádruit laat zich het aanwezen van puinbrokken ver- 
klaren, — van die gebakken steenen. 
»Zij werden te gelijk met den taaijen modder uit de diepte 
der zee, die hier vroeger stond, opgedreven. 
